“ดีแล้วเจ้าค่ะ ผู้คนในเมืองของเราจะได้กินดี นอนอุ่น”คำตอบของหนิงอันทำให้ทุกคนตอบรับอย่างเห็นด้วย
กลุ่มของหนิงอันเดินกันไปหัวเราะกันไป ส่วนหยูเจียงก็ได้รับการทักทายจากชาวบ้านไปตลอดทาง
รวมถึงคนเหล่านั้นยังได้นำสินค้าที่ตนขายส่งให้เขาด้วยกระนั้นชายหนุ่มก็หาได้รับมาโดยเปล่า85
ทำให้พวกเด็ก ๆ ต่างปากมันด้วยของกินไม้เว้นแม้แต่กุยเฮย ส่วนแม่ค้าพ่อค้าก็ยิ้มหน้าบานที่ได้รับเงินแม้ว่าเจตนาของตนนั้นคือให้โดยไม่คิดมูลค่ากระนั้นหยูเจียงก็ไม่คิดเอาเปรียบ
กว่าจะถึงร้านค้าสองชั้นของอันอัน เจ้าตัวก็พุงเริ่มป่องจากการกินมากเกินไป
“อีกไม่นานร้านหม้อไฟฮวาเจียวของข้าก็จะได้เปิดกิจการแล้ว” หนิงอันพูดขึ้นเมื่อเดินเข้าไปภายในร้านที่ได้ถูกตกแต่งไว้ตามแบบที่ต้องการ
“ข้าขอยินดีกับพี่สาวล่วงหน้า” ชุนเทียนประสานมือพูดด้วยรอยยิ้มอย่างจริงใจ
“ขอบใจเจ้า ทางนี้ไม่มีอะไรแล้ว เจ้าจะไปดูร้านค้าของตนด้วยหรือไม่” จบคำของผู้ถาม
เด็กชายตัวน้อยก็พยักหน้ารับ “ไปขอรับ ข้าเพิ่งจะเปิดได้เพียงครึ่งเดือนไม่รู้ว่ากิจการเป็นอย่างไรบ้างไปตรวจดูสักหน่อยก็ดี”86
กิจการของสองพี่น้องฝาแฝดนั้นเป็นการค้าเกี่ยวกับสินค้าราคาแพงหายากไม่ว่าจะทั้งจากเมืองหลวงและเมืองใกล้เคียงซึ่งแนวคิดนี้ก็ได้มาจากหนิงอันนั่นเอง ที่ได้แนะนำพวกเขา
“ร้านของเจ้าทั้งสองคนขายดีทีเดียว ดูสิแต่ละคนเข้าร้านไปไม่มีที่จะกลับออกมามือเปล่าเลย” คำกล่าวหนิงอันทำให้ผู้เป็นเ
