ใส่มีคราบเลือดสีแดง หญิงสาวจึงได้รีบลุกขึ้นทันที
ในขณะเดียวกันเมื่อหนิงอันมองเห็นมารดาเจ้าตัวก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับกอดเอวบางของผู้เป็นแม่แน่น
ก่อนที่นางจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังซึ่งทำให้หยวนฟานรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นเวลานานมากแล้วที่หนิงอันร้องไห้หนักอย่างนี้
เสียงของเด็กหญิงทำให้ผู้เป็นย่าผู้กำลังนั่งจิบชาพูดคุยอยู่กับนางป๋ายต้องเดินออกมาดู “เกิดอะไรขึ้น อันอันร้องไห้ทำไม” ฮูหยินผู้เฒ่าหยูมองไปยังภาพที่เห็นถามขึ้นอย่างไม่สบายใจ
หยวนฟานจึงส่ายศีรษะไปมาเพราะนางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน “ลูกรักเกิดอะไรขึ้น เจ้าใจเย็นลงก่อนเถอะค่อย ๆ พูดจา”
อันอันสูดนํ้ามูกของตนพลางแหงนหน้ามองผู้ที่อยู่ในอ้อมกอดตน “วันนี้ข้าไปทำคลอดให้ลี่จู……” เด็กหญิงเล่าเรื่องที่ตนไปทำออกมาทั้งหมดเจือเสียงสะอื้น63
“เจ้าทำดีที่สุดแล้วลูกรัก ลิขิตฟ้ายากจะหลีก” หญิงสาวยกมือลูบผมของบุตรสาวที่มัดผมซาลาเปาเอาไว้สองลูกกล่าวปลอบโยน
ฮูหยินผู้เฒ่าหยูเองเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ ดังนั้นนางจึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นหลาน นางก็ได้ยกมือของตนลูบหัวลูบหลังอย่างปลอบโยนเช่นเดียวกัน “ชีวิตมันก็เป็นเช่นนี้แหละ เจ้าอย่าได้เสียใจให้มากนัก สิ่งใดปล่อยได้ก็ควรปล่อย”
“ฮึก ๆ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” แม้ว่าปากจะรับคำกระนั้นเจ้าตัวก็ยังคงมีใบหน้าแห่งความเศร้าอยู่
“เข้าใจแล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาอาบนํ้าเปลี่ยนชุดเสีย” ผู้เป็นย่าพูดขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าค่ะ”
