หนิงอันรับคำด้วยเสียงสะอื้น
ใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วยามเด็กหญิงจึงได้เดินออกมาด้านนอกด้วยดวงตาแดงกํ่าทั้งสองข้าง
“พี่สาวเกิดอะไรขึ้น ท่านร้องไห้ทำไม” หมิงหมิงเพิ่งเดินกลับมาจากห้องทำสบู่ที่ถูกต่อเติมขึ้นถามด้วยความเป็นห่วง64
“นั่นสิขอรับใครรังแกท่านบอกข้ามา” เด็กชายผู้สูงศักดิ์เองก็พูดออกมาบ้างเนื่องจากเขาเห็นอันอันเป็นพี่สาวของตน
“พี่สาว อย่าร้องนะเจ้าคะ ท่านเคยบอกไม่ใช่หรือร้องไห้มาก ๆ จะไม่สวย” อิงอิงพูดปลอบพร้อมกับเดินเข้าไปโอบกอดผู้ที่นางไม่เคยเห็นว่าเจ้าตัวจะร้องไห้เลยสักครั้งเช่นเดียวกับชุนหง
“พี่สาวไม่เอาไม่ร้อง ข้าจะไปจัดการคนที่รังแกพี่สาวเอง”เด็กหญิงแฝดผู้น้องของชุนเทียนพูดพลางกำหมัดเล็ก ๆ แน่น
“ใช่ ท่านบอกมาว่าใครกล้ารังแกข้าสองคนจะไปอัดมันให้น่วม” สองพี่น้องอานกล่าวสนับสนุนพร้อมกันโดยเด็กทั้งหมดคงลืมไปแล้วว่าพี่สาวของตนเก่งกาจมากกว่าพวกเขารวมกันซะอีก
หนิงอันยกยิ้มทั้งนํ้าตาด้วยความซาบซึ้งที่น้อง ๆ ห่วงใยตนมากถึงเพียงนี้ “ขอบใจพวกเจ้าทุกคนมาก เพียงแต่ข้าไม่ได้ถูกคนรังแกที่ร้องไห้ก็เพราะรู้สึกเศร้าเอาไว้พวกเจ้าก็จะรู้เอง ไหน ๆพวกเจ้าก็มากันแล้วพี่จะสอนทำกระดาษสาห่อสบู่เลยก็แล้วกัน”
“เจ้าค่ะ/ขอรับ ว่าแต่กระดาษสาคือสิ่งใด” เด็กทั้งหกแม้จะยังคงรู้สึกกังขาในเรื่องที่ผู้เป็นพี่พูด65
กระนั้นในเมื่อพี่สาวบอกเช่นไรพวกเขาก็พร้อมที่จะเชื่อแต่ก็หาได้ปล่อยผ่านเรื่องที่ผู้เป็นพี่หลั่
