งนํ้าตาเพียงแค่เก็บความสงสัยเอาไว้เท่านั้น
เมื่อหนิงอันเห็นว่าน้อง ๆ ไม่ถามอะไรเพิ่มเกี่ยวกับเรื่องที่ตนเสียใจ เจ้าตัวจึงมีสีหน้าดีขึ้น
“เอาไว้จะได้รู้ว่ามันคือกระดาษอะไร พวกเจ้าตามพี่มาทางนี้เถอะ” อันอันพูดพร้อมกับเดินนำพวกเขามาทางมารดาที่มองตนอย่างเป็นห่วง เด็กหญิงจึงส่งยิ้มบาง ๆ ออกมาเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเจ้าตัวดีขึ้นแล้วก่อนที่เด็กหญิงจะเดินไปหยิบต้นกกที่ปอกเปลือกและทำความสะอาดแล้วขึ้นมา
“สิ่งนี้เป็นพืชตระกูลกก เราจะเจอได้บริเวณริมนํ้า เราจะนำมันมาทำกระดาษสำหรับห่อสบู่ซึ่งวิธีการทำเป็นแบบนี้….” อันอันอธิบายวิธีการทำกระดาษจากต้นกกออกมาอย่างช้า ๆ
“นํ้าเดือดแล้วขอรับ” หมิงหมิงพูดขึ้นหลังจากดูนํ้าในกระทะใบใหญ่” “เจ้าถอยออกมาก่อน” ผู้เป็นแม่พูดขึ้น ก่อนที่ผู้ติดตามของชุนเทียนจะใส่ต้นกกที่ล้างทำความสะอาดลงในกระทะนํ้าเดือดนั้น66
ในขณะเดียวกันหนิงอันก็พูดไปด้วย “เราจะต้มนานครึ่งชั่วยาม ดังนั้นระหว่างนี้พวกเจ้าไปดูต้นกกกับข้าดีหรือไม่และก็ตกปลาเพื่อมาทำอาหารกันด้วย” หนิงอันกล่าวชวน
“ดีเจ้าค่ะ/ขอรับ” เสียงของเด็กทั้งหกดังขึ้น ‘เจ้าพวกนี้ไม่มีปฏิเสธเลยจริง ๆ’ กุยเฮยกล่าวสัพยอกกับสหาย
‘นั่นสิ’
“พวกเจ้า นั่งหลัง สาม สี่ ห้านะ พี่จะขี่จงเซ่อ”
‘เฮยเฮย ในระหว่างที่พวกเราไปตกปลาเจ้าอย่าลืมนำดอกไม้ที่มีใส่ไว้ในตะกร้าที่ข้าเตรียมไว้ล่ะ’
‘รู้แล้ว เจ้าไปจับปลาจับกุ้งให้สบายใจเถอะเรื่องนี้ข้าจัดการเ
