ตรชายหญิงนำผลงานมาอวดด้วยรอยยิ้มนางก็ได้แต่เงียบเสียงลงเพื่อไม่อยากให้คนทั้งคู่เสียกำลังใจ
ทั้งนี้ทั้งนั้นเนื่องด้วยนางยังจำรอยยิ้มและคำพูดโอ้อวดในหลายวันก่อนหน้าได้ “พระมารดาเพคะ ท่านดูสบู่ที่ลูกกับพี่ชายทำสิเจ้าคะ” บุตรสาวแฝดคนน้องนำกล่องไม้ที่บรรจุสบู่ยื่นให้ผู้เป็นแม่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง50
ในตอนนั้นนางจำได้ว่ายื่นมือไปก่อนย้อนถามด้วยความประหลาดใจ“สบู่อย่างนั้นหรือ”
“ใช่ขอรับ เป็นพี่สาวอันสอนให้พวกเราทำ” ครั้งนี้บุตรชายเป็นคนตอบ ซึ่งคำพูดของเขารวมถึงสายตาที่สื่อออกมานั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเห็นรอยยิ้มของผู้เป็นบุตรทั้งสองคนมีหรือว่าผู้เป็นแม่จะปล่อยผ่าน
ดังนั้นนางจึงเปิดกล่องไม้เรียบ ๆ นั้นออก ฉับพลันกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ชนิดหนึ่งที่ค่อนข้างคุ้นเคยก็ตีขึ้นจมูก
เหลียนเซียวจื่อเย่เผลอสูดกลิ่นหอมหวานนั้นเข้าจมูกอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่มือบางเรียวขาวผ่องจะหยิบห่อที่ถูกบรรจุด้วยกระดาษห่อซาลาเปาขึ้นมาพิจารณาด้วยความสงสัย
“นี่คือสบู่อย่างนั้นหรือเหตุใดพวกเจ้าถึงได้ใช้กระดาษราคาถูกเช่นนี้มาห่อกันล่ะ” หญิงงามพูดขึ้นในขณะที่แกะกระดาษสีนํ้าตาลอ่อนออก “ท่านแม่มีความคิดคล้ายพี่สาวอันเลยขอรับ”51
ผู้เป็นแม่เงยหน้ามองบุตรชายมุมปากคลี่ยิ้มบางเบา“อย่างไรหรือ” ครั้นแล้วคราวนี้กลับเป็นชุนหงแฝดผู้น้องพูดขึ้นบ้าง
“พี่สาวอันติว่ากระดาษมันทำให้มูลค่าสินค้าลดลงเจ้าค่ะดังนั้นในตอนนี้นางจึงกำลังหา
