วิธีอยู่ ข้าคิดว่าอีกไม่นานพี่สาวน่าจะมีข่าวดี”
จบคำของเด็กหญิงผู้เป็นแม่จึงได้ยกยิ้มก่อนพูดขึ้นนํ้าเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยความยินดี
“พวกเจ้าติดตามเสี่ยวอันนับว่าไม่เสียเปล่าแล้ว สบู่ก้อนนี้หอมมากอีกทั้งสีสวยทีเดียว ดีกว่าในเมืองหลวงเสียอีก ลี่กูกูท่านดูสิและมีความเห็นว่าอย่างไร” หญิงงามส่งก้อนสบู่ในมือให้กับหญิงวัยกลางคนผู้รับใช้ข้างกาย
“ทูลฮองเฮา พระองค์ทรงตรัสถูกต้องแล้วเพค่ะ บ่าวยังไม่เคยเห็นสบู่แบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลยเช่นกัน” หญิงรับใช้พูดขึ้นก่อนที่จะส่งคืนสบู่นั้นให้เจ้านายผู้สูงศักดิ์52
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเหลียนเซียวจื่อเย่ก็จะพบหน้าบุตรทั้งคู่เวลาอาหารเพียงเท่านั้น เพราะเวลาส่วนใหญ่ทั้งพี่และน้องสาวมักจะไปยังเรือนของครอบครัวหยู
ทางด้านหนิงอันนางเองก็หาได้อยู่เฉยเนื่องจากน้องชายสุดที่รักกับเด็กชายหญิงทั้งห้าได้มอบหุ้นส่วนให้ตนด้วย อีกทั้งตำแหน่งที่นางได้มานั้นก็คือตำแหน่งที่ปรึกษาทำให้ผู้ที่ถูกมอบตำแหน่งให้ไม่ทันตั้งตัวจำต้องมาเดินอยู่บริเวณริมแม่นํ้าอย่างในตอนนี้โดยมีเจ้าห้าเดินตาม
‘อันอันเจ้ามาหาอะไรริมนํ้า’ กุยเฮยถามเด็กหญิงคู่พันธะด้วยความสงสัยระคนใคร่รู้
‘เอาไว้เจ้าก็รู้เองนั่นแหละ ดูเหมือนว่าข้าจะเจอแล้วด้วย’หนิงอันตอบพร้อมกับรีบสาวเท้าเดินไปยังพืชล้มลุกสูงมากกว่าหนึ่งเมตรด้านหน้า
‘เจ้าจะเอาพืชพวกนี้ไปทำอะไร มันกินได้อย่างนั้นหรือ’คำถามของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันผู
