้กำลังตัดต้นกกชะงักมือพลางกลอกตาไปมา53
‘เจ้าจะคิดแต่เรื่องกินอย่างเดียวไม่ได้ สิ่งนี้ข้าจะนำไปทำกระดาษห่อสบู่ต่างหากล่ะ ทว่าน่าเสียดายช่วงนี้ไม่มีดอกไม้สวยๆ หลงเหลือ หากมีกระดาษที่ได้คงจะออกมาสวยกว่านี้’
‘ดอกไม้อย่างนั้นหรือพื้นที่ในมิติของข้ามีนะ ข้าจะเอาออกมาให้เจ้าดูดีหรือไม่’
‘เอ๊ะเจ้ามีดอกไม้ด้วยอย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าถึงไม่เคยรู้กันเล่า’ ทว่าเมื่อหนิงอันได้คำตอบจากเต่าตัวน้อยก็ทำให้เด็กหญิงมีใบหน้าเหวอไป ‘ก็เจ้าไม่เคยถาม’
‘ครั้งนี้เจ้านับว่าไม่ผิด ก็ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าในมิติของเจ้ามีอะไรบ้าง เอาเถอะในตอนนี้ข้าต้องการดอกไม้ รู้ว่าเจ้ามีก็พอแล้ว เมื่อกลับไปถึงเรือนเราไปหาที่ปลูกพวกมันกันเถอะ’
‘ตามใจเจ้า เอาไว้ข้าจะนำออกมาให้ดูก็แล้วกันว่ามีสิ่งใดบ้างแต่ว่า….’ กุยเฮยลากเสียงยาว อันอันจึงได้แทรกขึ้นอย่างรู้ทัน ‘ของกินอร่อย ๆ’
ปลายยามเว่ยภายในวันเดียวกันหนิงอันผู้มีต้นกกอยู่บนหลังก็ขึ้นหลังเจ้าห้าผู้เป็นพาหนะของตน “กลับบ้านกันเถอะ” จบคำของหนิงอันเจ้าห้าก็วิ่งออกตัวทันที54
ครั้นเมื่อเจ้าห้ากระโดดข้ามธรณีประตูเข้ามาหนิงอันก็มองเห็นมู่ตานเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย
และเมื่อนางเห็นผู้ที่ตัวเองรอคอยสีหน้าของเจ้าตัวก็แฝงไปด้วยความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “คุณหนูท่านกลับมาแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” หนิงอันถามขึ้นพร้อมกับนำต้นกกที่ได้มาวางลงกับพื้นพร้อมกับวาดเท้าลงจากหลังของสุนัขป่า
