บางครั้งชะตากรรมก็ยากจะหลีกเลี่ยง
เมื่อมีจุดมุ่งหมายแล้วก็ต้องลงมือทำ ดังนั้นยามเช้าของวันใหม่หลังจากที่หมิงหมิงกินมื้อเช้าเรียบร้อยเจ้าตัวก็ตั้งใจจะขึ้นภูเขาไปหาดอกไม้หอมเพื่อนำมาทำสบู่
ในขณะที่ก้นของเด็กชายกำลังนั่งอยู่บนหลังของเจ้าห้าอานฉีกับอานจวิ้นก็เดินนำสองพี่น้องฝาแฝดรวมถึงอิงอิงข้ามธรณีประตูเข้ามาพอดี
“พี่หมิงจะไปไหน” อานฉีถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นตะกร้าสานอยู่บนหลังเจ้าของชื่อที่ตนเรียก
“ข้าจะขึ้นภูเขาไปเก็บดอกไม้ป่า พวกเจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่” ผู้เป็นพี่เอ่ยชวน
“ไป” เด็กผู้มาใหม่ทั้งห้าตอบพร้อมกันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด26
“ถ้าอย่างนั้นก็มาขึ้นหลังเจ้าสาม เจ้าสี่ก็แล้วกันเสี่ยวเทียนเจ้ามานั่งกับข้าให้เสี่ยวหงกับอิงอิงนั่งหลังเจ้าสี่ด้วยกัน”
ผู้ติดตามมองหมิงหมิงดวงตาแทบถลนออกจากเบ้าพลางคิดพร้อมกันว่า (เจ้าเด็กน้อยความกล้าของเจ้านั้นช่างสูงเทียมฟ้าเสียจริง)
เทียนชุนเยว่ชุนเทียนกับเทียนชุนเยว่ชุนหงทำตามคำพูดของเขาโดยไม่อิดออด “เป็นอย่างไรการนั่งหลังสุนัขขึ้นเขาดีใช่ไหมละ เอาไว้เมื่อไปถึงข้างบนนั้นข้าจะให้เจ้าได้นั่งหลังท่านลุงเจ้าลาย”
หมิงหมิงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเช่นเดียวกับเด็กชายที่กำลังเอาใบหน้าโต้ลมเย็นตามการเคลื่อนไหวของสุนัขป่าตัวใหญ่ที่ตนนั่งอยู่
และเมื่อพวกเขาเข้าป่ามาจนถึงถํ้าของหมีดำและเสือตัวใหญ่ หมิงหมิงก็ตะโกนเรียกผู้เป็นเจ้าของถํ้า
แต่แล้ว…27
หมิงหมิงเริ่มมีใบหน้า
