าสิบวิ่งมาทางนี้ด้วยใบหน้าแตกตื่นและเมื่อเจ้าตัวมองเห็นลูกสุนัขที่กำลังกินนํ้าใบหน้าของมันก็ดีขึ้น
หนิงอันจึงเปลี่ยนเป็นมาถามเจ้าสิบแทน “ลูกของเจ้าหรือ” เจ้าสิบเห่าหนึ่งครั้ง “แล้วเหตุใดถึงเป็นแบบนี้” หนิงอันถามขึ้นอย่างสงสัยเนื่องจากนางได้ทำแอ่งนํ้าสำหรับสุนัขป่าเอาไว้ด้วย
เจ้าสิบก้มหน้าลงพลางส่งเสียงเห่าออกมาแผ่วเบา กุยเฮยซึ่งเป็นผู้แปลรู้สึกเห็นใจมันเป็นอย่างมาก
‘เจ้าสิบบอกว่าเพิ่งจะเจอเด็กคนนี้เมื่อเช้าเนื่องจากเมียของมันน่าจะปวดท้องคลอดในขณะออกไปข้างนอก39
ซึ่งมันได้ห้ามเอาไว้แล้วหลายครั้ง ทว่าเจ้าตัวไม่ยอมฟังและน่าจะคลอดยากเพราะตอนออกไปตามหา เหลือแค่เจ้าตัวนี้ที่มีลมหายใจส่วนตัวอื่น ๆ กับเมียของมันนั้นได้ตกตายไปแล้ว’
หนิงอันนํ้าตาไหลสงสารเจ้าหมาตัวเล็กนี้เป็นอย่างยิ่ง(แม้ว่าจะมีนํ้าวิเศษแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจหลีกชะตากรรมได้สินะ) เจ้าตัวคิดอย่างเศร้าหมอง
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเอาลูกของเจ้าไปเลี้ยงเองตกลงไหม”หนิงอันพูดขึ้น
ทำให้เจ้าสิบพยักหน้าตกลงทันทีเพราะมันรู้ดีว่าลูกของตนไม่ตายแล้วอย่างแน่นอนอีกทั้งยังจะฉลาดมากกว่าอยู่กับตนด้วย36
