ราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้19
‘ข้าก็คิดเหมือนเจ้านั่นแหละ’
ทางด้านเทียนชุนเยว่หลงลิ่วผู้ที่กำลังนั่งอ่านฎีกาอยู่ จู่ ๆชายหนุ่มก็จามออกมาติด ๆ กันหลายครั้ง
“ฝ่าบาทไม่สบายหรือพ่ะย่ะค่ะ ให้ข้าเรียกหมอหลวงดีหรือไม่” ขันทีเหลียวถามขึ้นสีหน้าแสดงความวิตก
“ไม่ต้อง ๆ ข้าไม่ได้ป่วย” ผู้เป็นใหญ่ปฏิเสธก่อนที่จะทำงานของตนต่อไป
ซึ่งภายในเมืองหลวงตอนนี้เกิดความสงบขึ้นเป็นอย่างมากนับตั้งแต่เหล่าขุนนางรู้ว่าผู้ปกครองของตนมีความสามารถดั่งเทพเซียน
พวกเขาต่างก็ทำงานกันอย่างตั้งใจและไม่มีใครคิดเป็นอื่นเนื่องจากมีความกลัวว่าหากทำผิดพลาดขึ้นมาแล้วองค์ฮ่องเต้จะรับรู้ได้
หากหนิงอันรู้ว่าขุนนางเหล่านี้มีจินตนาการสูงเช่นนี้นางจะต้องหัวเราะเป็นแน่20
ผ่านไปเพียงพริบตาหมู่บ้านไหลชุนก็เข้าสู่ฤดู การเก็บเกี่ยวข้าวในนา หมิงหมิงจึงได้พาฝาแฝดสูงศักดิ์มายังแปลงนาของชาวบ้านด้วยการขี่หลังเจ้าสี่กับเจ้าสามส่วนเจ้าตัวนั้นนั่งบนหลังของเจ้าห้า
“พี่ชายหมิงชาวบ้านกำลังเกี่ยวข้าวหรือขอรับ” นํ้าเสียงเล็ก ๆ ของชุนเทียนถามขึ้นด้วยความสงสัยระคนใคร่รู้
“ใช่แล้วล่ะ พวกเจ้าอยากลองดูหรือไม่” คำพูดของหมิงหมิงทำให้ผู้ติดตามทั้งสี่พากันแสดงสีหน้าตกใจและกำลังจะกล่าวห้าม
ทว่า…
“ได้หรือขอรับ” คำพูดของผู้เป็นนายทำให้ผู้ติดตามหุบปากของตนลงทันที “ได้สิ ลองเพียงเล็กน้อยไม่มีปัญหาหรอก”หมิงหมิงพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าให้เขา
สองพี่น้องฝาแฝดผู้สูงศักดิ
