นส่วนกันใช่หรือไม่”
“หุ้นส่วนคือสิ่งใด ข้าแค่เห็นว่าเจ้าตัวไม่อยู่ข้าก็แค่หวังดีอยากหาสินค้าช่วยเหลือเขาก็เท่านั้น” คำพูดนี้คล้ายว่าเจ้าตัวมีคุณธรรมอย่างยิ่ง
หนิงอันหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณา “ท่านบอกตามตรงดีกว่ามั้ง” (มีหรือจักรพรรดิผู้ถังแตกจะคิดหาเงินเข้ากระเป๋าคนอื่นโดยไม่หวังผล) เด็กใหญ่ได้แต่คิด
เสียงหัวเราะหวานใสดังขึ้นจากหญิงงามที่หน้าท้องเริ่มนูนขึ้นให้เห็นเพียงเล็กน้อย5
“ข้าบอกท่านแล้วว่าอันอันฉลาด เล่ห์กลของท่านพี่ใช้กับนางไม่ได้หรอก” คำเรียกขานธรรมดาเช่นนี้ทำให้เทียนชุนเยว่หลงลิ่วพอใจเป็นอย่างมาก
“น้องหญิงเจ้าอย่าเปิดโปงพี่อีกเลยแค่นี้ข้าก็รู้สึกขายหน้าจะแย่” ชายหนุ่มแสร้งพูดพร้อมกับแสดงท่าทางเก้อเขิน
หนิงอันมองคนที่กำลังแสดงความรักต่อกันด้วยรอยยิ้ม“ท่านจะนำไปขายนั้นไม่ใช่เรื่องยากหรอกเพราะการขนส่งในตอนนี้สะดวกสบายขึ้นไปทางเรือน่าจะเร็วกว่าทางบก”
จบคำพูดของเด็กหญิงเทียนชุนเยว่หลงลิ่วก็สั่งให้ต้าอิ้งเป็นผู้จัดการในเรื่องการค้าผลไม้ชนิดนี้โดยไม่คิดบอกผู้เป็นเจ้าของให้รับทราบสักนิด ส่วนเจ้าตัวนั้นก็ปรึกษากับหนิงอันเรื่องการสร้างโรงนํ้าแข็ง
เนื่องจากในตอนนี้อากาศในเมืองหลวงเริ่มร้อนแล้วแผนการของหนิงอันที่จะให้ฮ่องเต้หนุ่มโกยเงินเข้ากระเป๋าจึงเริ่มขึ้นด้วยเช่นกัน
“ศิษย์พี่เมื่อท่านกลับไปถึงจงเร่งขายนํ้าแข็งที่เก็บไว้ทั้งหมดหลังจากนั้นอีกครึ่งเดือนท่านก็เริ่มทำการจำหน่ายนํ้าแข็
