ว่าบุตรีตัวน้อยบาดเจ็บดวงตาของตนก็แดงกํ่า“เจ้าเจ็บมากหรือไม่ พ่อขอโทษ เป็นพ่อที่ไม่เอาไหน”ชายหนุ่มโอบกอดบุตรทั้งสองอย่างระมัดระวัง“ท่านพ่อ ท่านเป็นบิดาที่ดีมากอีกทั้งข้าไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยเจ้าค่ะ” เด็กหญิงเงยหน้าพูดกับบิดาด้วยรอยยิ้มกระนั้นหยูเจียงกลับคิดว่าบุตรีคงไม่อยากให้เขากังวลจึงได้พูดปดคำพูดนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่าเดิมแต่ก็พยายามฝืนยิ้มออกมา “ไม่เจ็บแล้วก็ดี ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ”คำถามของบิดาทำให้หมิงหมิงผู้กำลังอัดอั้นระบายเรื่องที่ตนพบออกมาจนหมดอย่างละเอียดหยูเจียงยิ่งฟังใบหน้ายิ่งซีด อีกทั้งในใจก็รู้สึกไม่ให้อภัยตนเองส่วนอีกใจก็รู้สึกโกรธแค้นคนพวกนั้นที่คิดร้ายต่อบุตรีอันเป็นที่รัก548
“ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้ากลับบ้านไปพักกันก่อนพ่อจะไปดูที่เกิดเหตุ”“เจ้าค่ะ/ขอรับ” เด็กทั้งสองตอบรับอย่างเชื่อฟังเนื่องจากร่างกายเล็ก ๆ แทบจะทนต่อความอ่อนเพลียไม่ไหวหยูเจียงยืนส่งบุตรกับสัตว์ทั้งสิบสามตัวจนแผ่นหลังหายลับไปเจ้าตัวจึงได้ขึ้นหลังของฉงเหมาเพื่อไปยังหน้าหมู่บ้านในขณะนั้นยงเผยกำลังคิดจะนำคนทั้งหมดไปสอบสวนแต่สภาพของพวกมันค่อนข้างร่อแร่กันหลายคนดังนั้นเจ้าตัวจึงต้องขอร้องให้ฉู่เกอยื้อชีวิตของพวกมันเอาไว้แม้อาจารย์ชราจะไม่เต็มใจก็ตามแม้ตัวเขาจะเป็นหมอทว่าคุณธรรมนั้นไม่ได้สูงถึงขนาดจะช่วยชีวิตคนคิดร้ายต่อศิษย์ของตนด้วยความยินยอมหรอกนะไม่อย่างนั้นเขาจะชอบวิชาพิษมากกว่าอย่
