างนั้นหรือ “ข้าช่วยก็ได้แต่พวกมันต้องได้รับโทษอย่างสาสม”“ข้ารับปาก” จบคำของยงเผยฉู่เกอจึงได้ลงมือรักษาโจรที่อาการหนักก่อน549
เมื่อหยูเจียงมาถึงชายหนุ่มก็เดินเข้าไปหายงเผยพร้อมกับมองไปทางกลุ่มคนที่ถูกจับมัดด้วยสีหน้าแห่งความโกรธ“พวกมันเป็นใครท่านเผยพอจะรู้หรือไม่” คำถามของหยูเจียงทำให้ยงเผยส่งกระดาษที่ตนยึดมาออกไปให้เขาดูฉับพลันหนังศีรษะของหยูเจียงก็ชาวาบเมื่อเห็นลายมือรวมถึงชื่อที่ปรากฏอยู่ในนั้น “เป็นไปไม่ได้” นํ้าเสียงฟังดูแผ่วเบาคล้ายเจ็บปวด“มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้ เท่าที่ข้าเคยรู้เขาผู้นี้เคยคิดจะยื่นเรื่องให้ตรวจสอบหมายจะให้ร้ายท่านมาก่อน” จบคำของชายหนุ่มรุ่นน้องหยูเจียงมองหน้าเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง“ท่านไม่รู้หรอกหรือข้าคิดว่าท่านระแคะระคายมาบ้างจึงได้ชิงลาออก” ยิ่งฟังคำพูดของยงเผยหยูเจียงก็ยิ่งรู้สึกสับสนพลางย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่ตนลาออก“ข้าไม่รู้ ที่ข้าลาออกเป็นเพราะเหตุผลอื่น” หยูเจียงตอบตามจริงเพียงไม่ได้บอกทั้งหมดว่าเรื่องนี้มาจากความฝันของอันอัน550
ยงเผยไม่ติดใจจึงได้พูดกับเขาต่อ “เรื่องนี้ข้าจะรายงานต่อฝ่าบาทเพราะข้าคิดว่าเขากล้าทำเช่นนี้อาจจะมีใจเป็นอื่น”หยูเจียงพยักหน้าทว่ายังคงมีสิ่งที่ค้างคา “ในเมื่อข้าลาออกมาแล้วเหตุใดคนผู้นั้นถึงยังไม่รามือ”“ท่านลองไปถามหัวหน้าของมันดูสิ” ยงเผยเดินนำหยูเจียงไปด้านหน้าชายคนหนึ่งที่ไม่ได้หลบตาคนทั้งสอง“จะฆ่าก็ฆ่าข้าจะไม่พูดอะ
