ม่เจาะจง“ตอนนี้ยังเงียบอยู่ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะรอให้แน่ใจว่าปลอดคน” ยงเผยเป็นผู้ตอบ
“ท่านคิดว่ามันจะลงมือในตอนกลางวันเช่นนี้หรือ”คำถามของหยูเจียงทำให้ยงเผยพยักหน้า“ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้มาก เนื่องจากก่อนที่พวกเราจะมาซ่อนตัวอยู่แถวนี้ ได้มีหนึ่งในพวกมันไปดูลาดเลาว่าข่าวที่ได้ยินเรื่องการปล่อยให้ทหารลาหยุดจริงหรือเท็จและเมื่อมันเห็นว่ามีทหารเพียงเล็กน้อยหน้าประตูเมืองแต่ตามถนนหนทางนั้นไม่มี524
ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้มากทีเดียวรวมถึงพวกมันยังวางแผนมาอย่างดีไม่ว่าจะเรื่องเส้นทางการขนเสบียงที่ลงทุนขุดเส้นทางใต้ดินมาหลายเดือนลากยาวไปจนถึงเรือนร้างนอกกำแพงอาจจะยิ่งทำให้มันย่ามใจว่าแผนการนี้ไม่มีข้อผิดพลาดเป็นแน่”
จบคำของเจ้าตัว ชายหนุ่มก็นิ่งคิดเนื่องจากตลอดระยะเวลาหลายเดือนมาเขาและพวกของจือฉีเห็นโจรพวกนี้มีความอุตสาหะมากทีเดียวทว่าหากพวกมันนำไปใช้ในทางที่ถูกที่ควรคงเป็นเรื่องดีไม่น้อยแต่ช่างน่าเสียดายเพราะว่าโลกใบนี้ไม่มียาย้อนเวลาในเมื่อพวกมันตัดสินใจทำอย่างนี้ก็ย่อมต้องรับผลที่ตามมา
ท่ามกลางความเงียบเพื่อรอเวลามีนกน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะบริเวณกิ่งไม้เหนือศีรษะของหยูเจียง“ท่านพ่อคนพวกนั้นลงมือแล้ว” จบคำของกุยเฮยที่สื่อสารให้หยูเจียงได้ยินตามลำพัง525
ประจวบเหมาะกับเจ้าหนึ่งเจ้าสองก็ส่งเสียงหอนขึ้นมาทำให้ผู้ที่เฝ้ารอต่างพากันตื่นตัวเช่นเดียวกับสุนัขทั้งห้าที่อยู่ห่างออกไปเมื่อพวกมันได้ยิ
