บนกิ่งไม้ข้างหน้าต่างทั้งกุยเฮยและหนิงอันหาได้สนใจจนกระทั่งเต่าตัวน้อยได้ยินเสียงเรื่องที่หนึ่งในสองพูด409
“ข้าเห็นหนูมากันอีกแล้วช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก” คำพูดนี้เต่าตัวน้อยไม่คิดปล่อยผ่าน
‘เด็กน้อยเจ้านกสองตัวนั้นน่าจะรู้เรื่องเจ้ารีบเทนํ้าตกสวรรค์ให้มันกินเร็วเข้า’
อันอันไม่รอช้านางรีบนำนํ้าพร้อมกับจอกชาใบเล็กออกมาจากถุงผ้าของตนการกระทำเช่นนี้เหลียนเซียวมู่ตงเคยเห็นมาก่อนดังนั้นเขาจึงมองว่ามีตัวอะไรอยู่แถวนี้
ผิดกับองครักษ์ทั้งสองที่มองหน้ากันเลิ่กลั่กและพากันมโนว่าหนิงอันกำลังทำการเซ่นวิญญาณ
หากคนตัวเล็กได้ยินความคิดนี้เจ้าตัวคงจะบอกว่า“จินตนาการของพวกท่านช่างบรรเจิดยิ่ง”
นกตัวเล็กทั้งสองเมื่อได้กลิ่นนํ้าหอมหวานทำให้ทั้งสองตัวบินมาทางที่ได้กลิ่นอย่างไม่รอช้าแม้จะเห็นคนก็ตาม
กระนั้นมันก็ไม่อาจทนต่อกลิ่นอันเย้ายวนได้และหลังจากลิ้มรสนํ้าแสนอร่อยนั้นเข้าไป นกทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นพวกของหนิงอันอย่างสมบูรณ์410
“หากพวกเจ้าได้ยินหรือเห็นอะไรจงปิดปากให้สนิทไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าโหดร้าย” คำพูดของผู้เป็นนายได้ทำให้ผู้ติดตามทั้งสองนั่งคุกเข่ากล่าวสาบานออกมาโดยที่ยังไม่รู้ต้นเหตุ จนกระทั่งได้ยินเสียงของหนิงอันพูดกับสัตว์ปีกเบื้องหน้า
“เจ้าทั้งสองรู้เห็นสิ่งใดเกี่ยวกับโรงเตี๊ยมช่วยเล่าออกมาให้ข้าฟังทั้งหมดด้วย”
จากนั้นเสียงจิ๊บ ๆ ของนกทั้งสองตัวก็ถ่ายทอดเรื่องราวเหตุการณ์ที่เป็นต้นเหตุของข่าวล
