ืออย่างไม่ตกหล่น
“ขอบใจพวกเจ้ามาก เอาล่ะนับจากนี้ข้าขอฝากเจ้าให้ช่วยดูแลโรงเตี๊ยมด้วย ส่วนเรื่องนํ้ากับอาหารพวกเจ้าไม่ต้องกังวลนะข้าจะให้คนคอยดูแลให้เช่นกัน” หลังจากเด็กหญิงรู้เรื่องมาอย่างละเอียดแล้วเจ้าตัวจึงได้กล่าวขอบคุณสหายใหม่อย่างจริงใจ
“พวกเราขึ้นไปดูช่างทำงานบนชั้นสามก่อนเจ้าค่ะ เมื่อกลับถึงจวนข้าจะเล่าให้ท่านฟัง” หนิงอันพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเหลียนเซียวมู่ตง411
หลังจากพูดคุยกับช่างเรียบร้อยและทุกสิ่งก็เป็นไปตามที่เจ้าตัวต้องการคนทั้งสี่ก็เดินกลับจวนโดยไม่แวะไปที่ใด
“ไปที่ศาลากันเถอะ” คนตัวเล็กกล่าวชวน
เมื่อหญิงรับใช้เห็นผู้เป็นนายกลับมาก็รีบเดินเข้าไปหมายคอยอยู่รับใช้ “พวกเจ้าไปเอาของว่างกับนํ้าชามาเอาขนมดอกกุ้ยกับขนมไหมฟ้ามาให้มากหน่อย”
“เจ้าค่ะนายน้อย” หลังจากหญิงรับใช้รับคำสั่งพวกนางก็พากันถอยหลังออกจากศาลาก่อนจะเดินหายไปทางโรงครัว
“สาเหตุของโรงเตี๊ยมเกิดจากคู่แข่งที่เพิ่งเปิด เถ้าแก่ของร้านแห่งนั้นมีผู้ที่ใช้ขลุ่ยบังคับหนูได้ เขาจึงสั่งให้พวกมันแอบเข้ามาก่อกวนแสร้งทำเป็นผีไม่ว่าจะเสียงกุกกักหรือว่าอาหารที่หายไปก็เกิดจากนํ้ามือของสัตว์หน้าขนเหล่านี้ทั้งสิ้น” จบคำของเจ้าตัว
หนิงอันก็ยกถุงหนังที่บรรจุนํ้าขึ้นดื่ม “ข้าจะให้อาเจ๋กับอาหวี่ไปลากคนทำมาให้เจ้าดีหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นด้วยความโกรธ เนื่องจากตัวเขาเกลียดพวกลอบกัดเป็นที่สุด412
“ไม่ต้อง ในเมื่อเขากุเรื่
