ม่ในขณะผู้ก่อเรื่องทั้งสี่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ ทว่าผู้คนในตลาดที่พากันตื่นเช้าต่างมีข่าวใหม่ออกมาสนทนากันจนฟังไม่ได้ศัพท์ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เริ่มมาจากคนเพียงสองคน
“พวกเจ้าได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากทางจวนของเจ้าของโรงเตี๊ยมจินเป่าหรือไม่” ชายคนหนึ่งเปิดประเด็น ซึ่งผู้พูดก็คือขอทานที่อันอันเคยให้อาหารนั่นแหละ414
“ได้ยินสิเมื่อเช้าข้ายังเห็นนักพรตเคราขาวด้วยนะ ได้ยินมาว่าจวนหลังนั้นเต็มไปด้วยวิญญาณหากยังรักชีวิตก็ให้รีบย้ายออก”
การสนทนาเสียงไม่ดังไม่เบาของคนทั้งคู่ได้ถูกผู้คนที่ผ่านไปมาเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนได้กลายเป็นพูดปากต่อปากเลยเถิดลามมาถึงโรงเตี๊ยมว่าคนที่พักเมื่อคืนจู่ ๆ มุงก็ขาดลงมาอีกทั้งหน้าต่างก็เปิดปิดเองทำให้ทั้งคนที่พักและลูกจ้างในร้านไม่มีใครกล้าอยู่ข่าวลือนี้แพร่สะพัดไปราวไฟลามทุ่งทำให้กลบข่าวเรื่องโรงเตี๊ยมของหนิงอันไปจนหมดทางด้านของเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งใหม่เมื่อได้เกิดเหตุการณ์ร้ายกับตน เขาจึงต้องจำใจประกาศขายทั้งจวนและโรงเตี๊ยมพร้อมกันแต่อนิจจาเมื่อเกิดข่าวฉาวเช่นนี้ใครจะกล้าซื้อ“เจ้าไม่คิดจัดการชายผู้ควบคุมหนูได้ด้วยหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงถามคนตัวเล็กหลังจากที่นางออกมาจากเรือนของพี่สาวที่ในเวลานี้ท้องแก่จวนเจียนจะคลอด415
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปมอบของขวัญให้เขากัน” เป็นเพราะคำพูดนี้ของอันอัน จึงทำให้พวกเขาทั้งสี่ต่างพากันมานั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ภายในบ
