ไม่มีใครค้านเวลาที่อันอันจะไปไหนอีกแล้วเนื่องจากรู้ดีถึงความสามารถของบุตรหลานของตน “เจ้าดูแลน้องให้ดีนะ” ผู้เป็นย่ากำชับ“เจ้าค่ะ” หนิงอันรับคำเช่นเดียวกับหมิงหมิงที่กำลังส่งยิ้มหวานให้หญิงชราอย่างน่ารัก คล้อยหลังบุตรสองคนจากไปผู้ใหญ่ภายในบ้านต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง320
หมิงหมิงผู้อยู่บนหลังหมาป่าตัวที่สามก็หัวเราะอย่างชอบใจที่ได้เอาใบหน้าโต้ลมไม่ว่าพี่สาวจะไปที่ไหนเขาก็ไม่ร้องโยเยอีกทั้งยังมีความสุขมากอีกด้วย กระทั่งหนิงอันได้มาถึงยังบริเวณที่เจ้าตัวจะทำนาเกลือน้องชายผู้ไม่เคยเห็นทะเลถึงกับเบิกตากว้างตกใจกับภาพท้องทะเลเบื้องหน้าที่ตนไม่เคยเห็น“หมิงหมิงนํ้าที่เจ้าเห็นคือทะเลห้ามลงไปเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเจ้าจะถูกมันกลืน ต้องเอาไว้ให้โตกว่านี้ค่อยลงไปเล่นกระนั้นก็ห้ามไปจนลึกไม่อย่างนั้นเจ้าจะหายไปเข้าใจหรือไม่” อันอันจงใจพูดให้ฟังน่ากลัวคนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟังสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัวเนื่องจากสิ่งที่พี่สาวพูดนั้นไม่มีสิ่งใดไม่จริง“ขอรับ” เด็กชายรับคำแม้ถ้อยคำของเขาจะฟังยังไม่ค่อยชัดเจนแต่ทว่าก็ยังคงฟังรู้เรื่องเมื่อบอกกับน้องชายถึงความน่ากลัวของท้องทะเลแล้วอันอันจึงได้ขี่เจ้าหนึ่งมาทักทายกับชาวบ้านชายกลุ่มหนึ่งโดยมี321
หรานต้าเป็นหัวหน้า “เสี่ยวอันพวกเราปรับดินเรียบร้อยแล้วเจ้าจะให้ทำนาเกลือตามที่พูดเลยหรือไม่” หรานต้าเป็นคนถาม“เอาไว้อีกสักสองวันเจ้าค่ะ เพราะอา
