ตะกละของกินมีตั้งเยอะเหตุใดจะมากินไข่งู” ผู้เป็นพี่พูดพร้อมกับหนีบตัวน้องชายวิ่งหนีออกมาจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว326
‘เฮยเฮยทำไมมันยังมีอยู่อีก รีบอัญเชิญพวกมันไปเดี๋ยวนี้ข้ากลัว’ เด็กหญิงพูดขึ้นอย่างขนพองสยองเกล้าส่วนเจ้าน้องชายตัวดีก็คิดว่าผู้เป็นพี่เล่นกับตนจึงได้หัวเราะออกมาอย่างชอบใจโดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนเห็นนั้นคือไข่งู‘ข้ารู้แล้วจะรีบไล่พวกมันไปเดี๋ยวนี้’ จบคำก็มีงูราวยี่สิบตัวรีบมาคาบไข่เอาไว้ในปากจากนั้นพวกมันก็พากันหนีหายไปโดยมีเจ้าสาม สี่ ห้าเห่าตามหลังส่วนหมิงหมิงตัวน้อยก็ได้กลายเป็นเด็กชายผู้น่าสงสารที่ถูกพี่สาวทอดทิ้งให้อยู่กับมารดาเป็นระยะเวลามากกว่าครึ่งปีที่เจ้าตัวอดเดินทางพร้อมคนเป็นพี่ช่วงเย็นของวันหนึ่งหลังจากที่หนิงอันได้เก็บเกลือชุดสุดท้ายเรียบร้อยก่อนที่ฝนจะตก “ท่านพ่อช่วยบอกท่านลุงกวงให้ข้าด้วยนะเจ้าคะว่าเกลือของปีนี้ได้แล้ว”“ได้สิ จากนี้เจ้าก็คงจะอยู่บ้านเล่นกับน้องชายได้แล้วสินะหมิงหมิงจะได้ดีใจ” หยูเจียงพยักหน้าตอบรับพลางสัพยอกบุตรสาวออกมาเนื่องจากนางมัวแต่ยุ่งจึงทำให้น้องชายคอยแต่ชะเง้อมองหาผู้เป็นพี่ทุกวัน327
“เจ้าค่ะ ข้ากำลังคิดอยากจะสอนให้เขาหัดเขียนอยู่พอดี”อันอันตอบตามจริงโดยที่นางยังไม่รู้ว่ากำลังจะมีเหตุการณ์ทำให้ตนต้องเดินทางไกลและจะต้องทิ้งน้องชายนานถึงหนึ่งปีทีเดียวสองวันต่อมาท้องฟ้ามืดครึ้มมาตั้งแต่เช้าก่อนที่จะส่งเสียงคำรามและเม็ดฝนจากเบื้อ
