งบนก็ตกสู่เบื้องล่างเสียงเคาะประตูของบ้านหยูก็ดังขึ้นอย่างแรง นางป๋ายจึงเป็นผู้เดินไปเปิด “ท่านเผยเข้ามาก่อน”“เสี่ยวอันละขอรับ” ชายหนุ่มถอดเสื้อกันฝนที่ทำจากฟางออกสะบัดถามถึงศิษย์ตัวน้อยนํ้าเสียงไม่สู้ดี“คุณหนูอยู่ในห้องหนังสือเจ้าค่ะ ให้ข้าไปตามหรือไม่”“รบกวนท่านป้าด้วย” จบคำของชายหนุ่มหญิงวัยกลางคนจึงได้เร่งฝีเท้าเดินไปตามคุณหนูของตนยงเผยรออยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงของศิษย์ตัวเล็ก“อาจารย์” ยงเผยรีบยืนขึ้นจากเก้าอี้“อันอันเจ้าช่วยเดินทางเข้าเมืองหลวงกับข้าที” ยงเผยเอ่ยเข้าจุดประสงค์แม้ว่าใจของเขาอยากจะคัดค้านก็ตาม328
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะหรือว่าพี่ชายป่วย” อันอันถามถึงผู้ที่มักจะติดต่อกันอยู่เป็นนิจทว่าช่วงนี้ดูเหมือนว่าจดหมายของเขาจะเงียบไป“ไม่ใช่เป็นพี่สาวของเขาอีกทั้งนางกำลังตั้งครรภ์” ยงเผยบอกความจริงเพียงครึ่งเดียว“สำหรับข้าไม่ใช่ปัญหาแต่ว่าท่านจะต้องไปพูดเรื่องนี้กับคนในครอบครัวข้าเจ้าค่ะ แล้วท่านอาจารย์ปู่ใหญ่จะไปด้วยหรือไม่” อันอันพูดขึ้นสีหน้าค่อนข้างกังวลพลางถามถึงผู้เป็นอาจารย์ของตน“ล่วงหน้าไปก่อนแล้วและเป็นเขานั่นแหละที่ให้ข้ามาตามเจ้า” คำตอบของยงเผยทำให้นางคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดว่าการหายไปของอาจารย์ชราต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นแน่ดังนั้นหลังจากหยูเจียงกลับมายงเผยจึงได้มาขออนุญาตเพื่อพาหนิงอันเข้าเมืองหลวง “ท่านเผยข้าไม่ขออะไรมาก ท่านแค่ต้องรับปากว่าจะพาบุตรของข้ากลับมาอย่
