างปลอดภัยก็พอ”329
“นายท่านหยูจงวางใจข้าคนนี้ขอเอาชีวิตเป็นประกัน”คำพูดนี้ของชายหนุ่มตรงหน้าหาได้ทำให้หยูเจียงสบายใจขึ้นไม่กระนั้นเขาก็ต้องยอมพยักหน้าตอบรับอย่างจำยอมส่วนหนิงอันในตอนนี้กำลังมาเก็บข้าวของ โดยมีมารดาย่า รวมถึงน้องชายมานั่งอยู่ด้วย“ลูกรักเจ้าจงระวังตัวให้ดี อย่าได้ซุกซนให้มาก เมืองหลวงไม่เหมือนกับบ้านเรา” หยวนฟานเอามือลูบผมบุตรีกล่าวอย่างเป็นห่วงดวงหน้าของหญิงสาวเศร้าหมอง“อันอัน กุยเฮยไปกับเจ้าด้วยใช่หรือไม่ หรือว่าเจ้าจะเอาเจ้าหนึ่งกับฉงฉงไปด้วยดีไหม หากเกิดอะไรขึ้นอย่างน้อยเจ้าสองตัวนั้นก็คงจะพอช่วยปกป้องเจ้าได้” คำพูดของย่าทำให้หนิงอันอยากยกมือกุมขมับ“ไม่ดีหรอกเจ้าค่ะ หากมีใครเกิดอยากได้พวกมัน อาจจะทำให้ข้าสร้างศัตรูโดยใช่เหตุอีกทั้งมีกุยเฮยก็เพียงพอแล้ว” คำพูดมีเหตุผลเช่นนี้ทำให้ผู้เป็นย่านิ่งไป330
“เป็นย่าเลอะเลือนจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่าและอย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี” หญิงชราเองก็ตาแดงอย่างเป็นห่วงหลานตัวน้อย“พี่สาว หมิงด้วย” ผู้เป็นน้องกอดคอของนางพลางซบหัวเล็กวางบนบ่าของผู้เป็นพี่พูดเสียงเบา“ขอโทษนะหมิงน้อยเจ้าไปไม่ได้เพราะพี่ไปทำงาน เอาไว้พี่สาวจะซื้อของอร่อยจากเมืองหลวงมาฝากก็แล้วกัน”ครั้งนี้หมิงหมิงไม่ยอมเหมือนกับทุกครั้งจึงได้เบะปากร้องไห้ออกมาเสียงดังทำให้เท้าของหยูเจียงเดินเข้ามายังห้องของบุตรสาวเร็วขึ้น“หมิงเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำให้พี่สาวลำบากใจ” ถ้อย
