อยหากไม่เชื่ออาจารย์ปู่ใหญ่ก็ลองกินสิเจ้าค่ะ”
คำพูดของศิษย์ตัวน้อยทำให้ฉู่เกอเปรี้ยวปาก กระนั้นเขาก็ยังหยิบลูกผลไม้ป่ามากินเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มอีกสองคน“อร่อย”
“ข้าเก็บมาเยอะมาก ว่าจะเอาไปล้างและนำไปฝากอาจารย์หญิงหากพวกท่านชอบก็แบ่งไปได้เลย”
ทั้งสามคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนที่ผู้เป็นอาจารย์จะถามถึงสัตว์ที่อยู่บนหลังของทั้งเสือและหมาป่า“ว่าแต่เจ้าจะชำแหละสัตว์พวกนี้เลยหรือไม่ช่วงนี้อากาศร้อนหากไม่รีบจัดการข้าเกรงว่าเนื้อจะเสีย” ฉู่เกอกล่าวขึ้นอย่างหวังดี เนื่องจากเมืองแห่งนี้ปีที่แล้วไม่มีหิมะตกจึงไม่สามารถทำห้องเย็นได้
“ชำแหละเลยเจ้าค่ะ เรื่องนี้ข้าต้องรบกวนพี่ใหญ่ พี่รองให้ไปตามท่านปู่ไท่เพื่อหาคนมาช่วยแล้ว รวมถึงข้าตั้งใจจะแบ่งให้พวกเขาด้วยเป็นการตอบแทนที่ทุกคนช่วยข้าเกี่ยวข้าวไม่เอาเงิน”298
“เรื่องเล็กแค่นี้พี่ไปเองให้พี่ใหญ่ช่วยเจ้าทางนี้เถอะ พี่ไปไม่นานก็จะรีบกลับมาช่วย” จบคำของมู่เทาเด็กหนุ่มก็ทะยานตัวออกไปทันที
และเมื่อเด็กหญิงกลับเข้าบ้านได้เจ้าตัวก็ได้แนะนำเหล่าสมาชิกทั้งแปดรวมถึงลูกหมาให้กับคนในครอบครัวของตนรู้จัก
“มันชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” ฉู่เกอถามแทนสมาชิกในครอบครัวของเด็กหญิงที่มองลูกหลานของตนอย่างตกใจและต่างคิดเหมือน ๆ กันว่า(เหตุใดเจ้าเข้าป่าทีไหร่มักต้องมีสัตว์มาเป็นสหายตลอดและแต่ละตัวก็ยังเป็นสัตว์ร้ายอีกด้วย)หนิงอันผู้ไม่รู้ความคิดนี้ ถึงรู้นางก็คงจะบอกว่ามันเป็น
