ความบังเอิญทั้งนั้นเจ้าค่ะเด็กหญิงเงียบไปสักพักจึงได้พูดขึ้น “เรียกหนึ่งถึงสิบดีไหมเจ้าคะ พ่อหมาคือหนึ่ง แม่คือสอง ลูกตัวนี้สีนํ้าตาลชื่อสามตัวนี้สีดำสี่ ตัวนี้สีผสมของสองสีชื่อห้า299
ส่วนที่เหลือก็หก เจ็ด แปด เก้า สิบ” จบคำของหนิงอัน ได้ทำให้ผู้ที่กำลังต้องการให้เด็กหญิงตั้งชื่อให้บุตรหลานของตนมาได้ยินเข้าพอดีถึงกับหัวแทบคะมำ“ท่านพ่อจะให้หลานสาวตั้งชื่ออยู่หรือไม่” หรานต้ากระซิบกับบิดาเสียงเบา“ให้ นางเป็นคนช่วยทำคลอดหากไม่ใช่นางแล้วจะเป็นใคร” อานไท่พูดขึ้นอย่างมั่นใจแม้ว่านางจะตั้งชื่อหลานชายให้แบบไหนเขาก็พร้อมยอมรับ“หากท่านพูดแบบนี้ข้าก็ไม่ขัด” ทั้งหรานต้าและน้องชายต่างพยักหน้าเห็นพ้องและเมื่อเขาเดินข้ามธรณีประตูก็เจอเข้ากับกลุ่มหมาป่าที่อันอันเพิ่งจะตั้งชื่อให้เมื่อสักครู่“หลานรักปู่มาแล้ว เจ้ามีอะไรให้ปู่ช่วยอย่างนั้นหรือ”อานไท่ส่งเสียงถามคนตัวเล็กที่หันมาส่งยิ้มให้ตน“ท่านปู่ ลุงใหญ่ ลุงรอง ข้าจะแนะนำสหายให้พวกท่านได้รู้จักเจ้าค่ะ” ดังนั้นการแนะนำหมาป่าจึงได้เกิดขึ้นอีกครั้ง300
ซึ่งในตอนนี้คนในหมู่บ้านไม่มีใครตกใจกับเรื่องที่หนิงอันมีสัตว์ร้ายมาเป็นสหายอีกแล้วเพราะมีภูมิคุ้มกันมาตั้งแต่ครั้งเจ้าลายเมื่อมีคนมาช่วยชำแหละสัตว์ ตัวของอันอันก็ไปล้างลูกไม้ป่าเพื่อจะนำไปฝากอาจารย์หญิงและแบ่งให้คนในบ้านรวมถึงชาวบ้านได้ลองกินส่วนมันฝรั่งในรอบนี้นางก็นำมาทำอาหารเช่นกัน“อันอันมันคือลูกอะไ
