ผักกันได้แล้วล่ะ”“เป็นเพราะท่านเจ้าเมืองได้ปรับปรุงลำธารที่นี่ขอรับเมื่อมีนํ้า ก็ย่อมสามารถปลูกพืชผักอย่างที่ท่านเห็นได้” จือฉีตอบความจริงเพียงครึ่งเดียวเนื่องจากกลัวจะมีคนเอาไปพูดต่อ ๆ กันหากกล่าวถึงศิษย์น้องผู้เก่งกาจของตนกันไปมากเขากลัวน้องจะมีภัย“นั่นสินะแต่ก่อนหมู่บ้านนี้ช่างแห้งแล้งยิ่ง” นางกุ้ยไม่คิดสงสัยสิ่งใด ทางด้านหนิงอันกับพี่ทั้งสองหลังจากออกมาจากเรือนของตนนางก็แวะไปเยี่ยมคนบ้านใกล้เรือนเคียงก่อน“ท่ายยายข้ามาดูน้องเจ้าคะ” หนิงอันเมื่อเห็นผู้ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้พูดขึ้นพลางสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้หญิงชราคนนั้น245
“เสี่ยวอัน เจ้าเป็นอย่างไรบ้างข้าได้ข่าวมาว่าเจ้าเหนื่อยจนหลับไปเลยตอนนี้ไม่เป็นอันใดแล้วอย่างนั้นหรือ” หญิงชราถามขึ้นอย่างเป็นห่วงหนิงอันยิ้มอย่างเก้อเขินส่งให้นาง “ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้แข็งแรงมาก ว่าแต่ท่านน้าอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะแล้วน้องอยู่กับนางหรือไม่” คนตัวเล็กพูดขึ้นในขณะเดียวกันก็ถามถึงเด็กน้อยไปด้วย“เมื่อสักครู่เจ้าตัวเล็กร้องหิวนมยายก็เลยให้พ่อของเขาพาเข้าไปในห้องแม่ของเจ้าตัวนั่นแหละหากไม่หลับไปเสียก่อนเดี๋ยวก็คงออกมา”จบคำของหญิงชราเด็กทั้งสามก็เห็นชายหนุ่มผู้เป็นพ่อมือใหม่เดินออกมาตามลำพัง “เจ้าตัวเล็กล่ะ พวกอันอันจะมาดูหน้าน้อง” ผู้เป็นแม่ส่งเสียงถามลูก“เสี่ยวอันเห็นทีคงต้องมาวันพรุ่งแล้วล่ะ เจ้าตัวเล็กหลับคาอกในตอนกินนมไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดขึ
