้นพลางยกมือลูบท้ายทอยแก้เขินเมื่อนึกถึงภาพที่เห็นมาเมื่อสักครู่246
“ถ้าอย่างนั้นข้าทั้งสามขอฝากเชือกถักนำโชคเส้นนี้สวมที่ข้อเท้าของน้องชายด้วยนะเจ้าคะ” หนิงอันได้ยื่นเชือกถักแบบเดียวกับน้องชายของตนออกไปส่งให้ผู้เป็นย่าของเด็กน้อย“หินอะไรหรือเจ้าช่างสวยเสียจริงขอบใจเจ้ามากนะ”คำพูดของหญิงชราทำให้เด็กทั้งสามมีสีหน้าคล้ายกันคือ(เขาไม่รู้จักไข่มุกจริง ๆ)
คล้อยหลังเด็กทั้งสามเดินจากไปผู้เป็นบุตรของหญิงชราจึงได้เดินเข้าไปรับเชือกถักสีแดงเส้นนั้น“ท่านแม่นี่คือหินจริงหรือข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ” คำแย้งของผู้เป็นลูกทำให้ผู้เป็นแม่มองสิ่งที่นำมาประดับอยู่กับเชือกใหม่
“จะใช่หรือไม่สำคัญตรงไหน ที่สำคัญก็คือของสิ่งนี้มาจากปราชญ์ตัวน้อย ดังนั้นเจ้ารีบไปสวมให้หลานของข้าซะ ข้าไม่หวังอะไรมากขอแค่ให้เขาเป็นเด็กดีและรู้ความได้ครึ่งหนึ่งของเสี่ยวอันข้าก็ตายตาหลับแล้ว”
“ท่านแม่ท่านอย่าเพิ่งรีบทิ้งข้าไปสิขอรับอยู่ช่วยกันเลี้ยงต้าเป่าก่อน จะว่าไปเรื่องชื่อท่านได้คิดไว้หรือไม่” ชายหนุ่มรีบแย้งคำกล่าวของมารดาพร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง247
“เจ้าไปถามอันอันดีหรือไม่ข้าคิดว่านางน่าจะมีชื่อดี ๆให้ต้าเป่า แม้ว่ากว่าร้อยวันถึงจะตั้งชื่ออย่างเป็นทางการได้ก็ตามข้าคิดว่าคงจะมีแต่คนอยากให้นางตั้งชื่อให้บุตรของพวกเขาเป็นแน่” หญิงชราแนะ
คำพูดนี้ล้วนเป็นจริงเนื่องจากทุกคนต่างคิดเหมือนแม่เฒ่าคนนี้ไม่ผิดเพี้ยน เด็กทั้งสามเมื่อพลาดจ
