ห๊ะ! จะคลอดแล้ว
โดยมีสายตาของเหลียนเซียวมู่ตงมองตามอย่างจนใจส่วนนกอินทรียักษ์หลังจากกินนํ้าในชามจนหมดเจ้าตัวก็โผบินขึ้นฟ้าจากไป
ส่วนอันอันนับตั้งแต่วันนั้นคนตัวเล็กก็มุ่งมั่นอยู่กับการปรุงยามากมายจึงทำให้นางหลงลืมเรื่องผลบ๋วยไปเสียสนิทแม้กระนั้นในเย็นวันหนึ่งหลังจากที่เจ้าตัวเดินเข้ามาในลานบ้าน
“ผลบ๊วยมาจากไหนกันมากมายถึงเพียงนี้” คนตัวพูดขึ้นอย่างตกใจ หยวนฟานที่บัดนี้ท้องแก่จวนเจียดจะคลอดกำลังเดินเล่นโดยมีไป๋หลานช่วยประคองเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้
เจ้าตัวก็ยกยิ้มขึ้นพร้อมกับตอบบุตรสาวออกไป “ก็ชาวบ้านเขาพากันไปเก็บมาให้เจ้านะสิ” จบคำนี้อันอันก็รู้สึกตื้นตันจนนํ้าตาซึม
“พวกเขาช่างแสนดียิ่งนักนะเจ้าคะ โชคดีที่เราได้มาอยู่ที่นี่” เจ้าตัวน้อยพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหาผู้เป็นแม่184
นางเอาหูแนบกับท้องของมารดาเฉกเช่นที่ทำเป็นประจำ“น้องชายตอนคลอดเจ้าอย่าทำให้ท่านแม่เจ็บมากนะ จงออกมาง่าย ๆ รู้ไหมหากเจ้าเชื่อฟังพี่สาวจะดูแลเจ้าอย่างดี” คล้ายว่าเจ้าตัวน้อยในครรภ์จะรู้เรื่องเพราะเจ้าตัวได้ดิ้นไปมาทำให้ผู้เป็นแม่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“เจ้านี่นะน้องของเจ้ายังไม่ทันจะเกิดก็ขู่เขาเสียแล้วและถ้าหากว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ชายเจ้าจะไม่ผิดหวังเอาหรือ” จบคำของมารดาดูเหมือนว่าคนในท้องจะประท้วงเนื่องจากเขาได้ดิ้นแรงอีกครั้ง
“ท่านแม่เชื่อข้าเถอะเจ้าคะ ว่าเขาย่อมเป็นชายอย่างแน่นอน เวลานี้ก็เย็นแล้วท่านควรจะเข้าไปพักส่วน
