านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ พวกเจ้าก็ด้วยข้างบนเกิดอันใดขึ้นหรือไม่” หนิงอันถามทั้งคนกับสัตว์ทั้งห้าสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“อันอันเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้วันอะไร” ผู้เป็นย่าถามกับหลานตัวน้อยผู้ยังอยู่ในภวังค์ของตน
“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าว่าเจ้าตัวจะลืมก็คงไม่แปลกหรอกเนื่องจากนางยุ่งอยู่ทุกวันข้าเห็นแล้วยังสงสาร” หยวนฟานยิ้มเมื่อเดินมาหาลูกสาวสุดที่รักในขณะพูด และวันนี้หยูเจียงเองก็ไปทำงานสายเช่นกัน
“ลูกรักวันนี้เจ้าครบห้าปียังไงล่ะ” คำเฉลยจากหยูเจียงทำให้หนิงอันดวงตาเบิกกว้าง วันเกิดของร่างนี้กับนางเป็นวันเดียวกันอย่างนั้นหรือ190
และเมื่อผู้เป็นพ่อเฉลยแล้วผู้คนที่อยู่รายล้อมก็ต่างกล่าวอวยพรให้คนตัวเล็กกันอย่างไม่ขาดสายรวมถึงยังมอบสิ่งของที่พวกเขามีให้กับนางด้วยหนิงอันไม่ได้ปฏิเสธให้พวกเขาเสียนํ้าใจเพราะมันไม่ได้เป็นของมีค่าทว่าล้วนเป็นสิ่งของที่ทำจากมือทั้งสิ้น
และเมื่อคล้อยหลังชาวบ้านไปแล้วก็เป็นเหล่าอาจารย์ของเจ้าตัวบ้าง ยงเผยมอบพัดที่สามารถเป็นอาวุธได้ให้กับนาง“ขอบคุณท่านอาจารย์ข้าชอบมาก”ฉู่เกอมอบตำราที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของตน “เจ้าจงศึกษามันให้ดี” ซุยเจิ้นเผิงมอบชุดเครื่องเขียนซึ่งเป็นของลํ้าค่า
ซึ่งอันอันรู้สึกชื่นชอบเป็นอย่างมาก เจิ้นซานมอบเมล็ดธัญพืชที่ฝากให้คนหามาให้จากเมืองหลวงหลายห่อและหลายชนิด“พี่ชายท่านรู้ไหมว่ามีอะไรบ้าง” “ไม่รู้ แต่ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้” คำตอบของเขาทำ
