ห้บิดาแล้วละสิ เพราะรู้สึกว่าเจ้าจะไม่ค่อยเดือดเนื้อร้อนใจสักเท่าไหร่เลย” ฉู่เกอพูดเมื่อเห็นใบหน้าของศิษย์ตัวน้อย “ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่ปราดเปรื่องยิ่งเพียงแต่ข้าไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่”
“ศิษย์น้อยข้ามั่นใจว่าเจ้าสามารถแก้ได้แน่” หากเป็นคนอื่นซุยเจิ้นเผิงอาจจะไม่กล้าการันตีแต่ไม่ใช่กับศิษย์คนนี้188
“ท่านอาจารย์ปู่รองก็ชมข้าเกินไปเจ้าคะ” หนิงอันยิ้มเขินและเมื่อหลังจากงานเสร็จเรียบร้อยรวมถึงส่งแขกทั้งหมดออกไปแล้ว
คนตัวเล็กก็เดินเข้าไปหาบิดาพร้อมกับสมุดทำมือที่เจ้าตัวทำ ซึ่งในนั้นได้บอกวิธีแก้ปัญหาของศัตรูข้าวเอาไว้
หยูเจียงเปิดสิ่งที่อยู่ในมืออ่านอย่างระวัง จากนั้นดวงตาของเขาก็ฉายแววอบอุ่นให้บุตรสาว “ลูกรักขอบใจเจ้ามาก วันพรุ่งพ่อจะนำวิธีนี้ไปเสนอท่านเจ้าเมืองจากนั้นจะลองให้ชาวนาพวกนั้นทำตาม”
“ท่านพ่ออย่าเกรงใจลูก เราเป็นครอบครัวเดียวกันมันเป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว”
เช้าวันต่อมาวันนี้อากาศค่อนข้างอบอุ่น อันอันผู้ลืมตาตื่นตรงเวลา หลังจากล้างหน้าล้างตาบ้วนปาก เจ้าตัวก็กำลังจะออกไปจากเรือนเหมือนทุกวัน “ลูกรักวันนี้ท่านอาจารย์เผยหยุดสอนหนึ่งวัน” หยวนฟานผู้เดินออกมาโดยมีไป๋หลานประคองพูดขึ้น189
“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นข้าไปดูอาการพี่ชายเลยก็แล้วกัน” เมื่อเจ้าตัวน้อยจะเดินออกจากเรือนผู้คนมากมายก็พากันมาอออยู่หน้าบ้านของเจ้าตัวเต็มไปหมดรวมถึงสัตว์ทั้งห้าก็ลงมาจากภูเขาด้วย
“พวกท่
