น่าจะได้รสชาติที่ดีกว่า” คำพูดของเด็กหญิงทำให้คอสุราทั้งหลายต่างลอบกลืนนํ้าลาย
การทำงานล่วงเข้ายามซวีภายในลานดินต่างสว่างด้วยโคมไฟที่ถูกจุดขึ้นหยูเจียงจึงเพิ่งกลับมา
สีหน้าของเขาดูอิดโรยเป็นอย่างมากจนหนิงอันรู้สึกเป็นห่วง “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” คำถามของหนิงอันเรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมองชายหนุ่มพร้อมกัน
“เรื่องต้นข้าวนะลูกที่หมู่บ้านอื่นต่างถูกแมลงทำลายเสียเป็นส่วนมากพวกเขาไม่รู้จะทำยังไงเลยส่งเรื่องมาถึงเจ้าเมืองวันนี้พ่ออยู่คุยปรึกษากันเรื่องนี้นี่แหละก็เลยกลับมาช้า” คำตอบของหยูเจียงทำให้ผู้ที่ปลูกข้าวพากันถอนใจ
“เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นปัญหาใหญ่ทีเดียวซึ่งแต่ก่อนพวกเราก็มักประสบปัญหานี้แหละก็เลยทำให้ได้ผลผลิตน้อยจะว่าไปก็แปลกที่ตอนนี้ไม่มีแมลงเหล่านั้นแล้ว” จบคำของอานไท่คนในครอบครัวต่างก็ว่าแปลกเหมือนกัน187
“ท่านปู่ไท่เจ้าคะ การที่ไม่มีศัตรูของข้าวก็ดีแล้วนี่เจ้าคะหรือท่านอยากให้เป็นเหมือนแต่ก่อนกัน” คนตัวเล็กแกล้งกล่าวสัพยอก
“เจ้านี่นะ มันก็ต้องดีอยู่แล้วสิเพียงแต่ปู่แค่สงสัยก็เท่านั้น” ชายวัยกลางคนพูดก่อนจะปล่อยผ่าน
ส่วนหยูเจียงจึงอยากจะคิดซักถามเพิ่มทว่าท้องของเขากับส่งเสียงขึ้นประจานเจ้าของเสียก่อน “ขออภัยขอรับ” เขายกมือขึ้นลูบต้นคออย่างเก้อเขินในขณะพูด
“มันเป็นเรื่องธรรมดาข้าว่าเจ้าไปล้างมือล้างไม้กินข้าวเถอะ” อานไท่กล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ
“ศิษย์รักเจ้ามีวิธีแก้ปัญหาใ
