เถอะ สกปรกขนาดนั้นยังคิดจะกล้านำมาคืนคุณชายผู้นี้อีกอย่างนั้นหรือ” จบคำ เขาก็เอามือไพล่หลังคล้ายว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่เดินจากไป(เจ้าไม่น่ารักจริง ๆ ด้วยไม่เหมือนพี่สามของข้าเลยสกปรกแค่ไหนเขาก็เอาไปซักให้) คนตัวเล็กคิดก่อนที่จะยัดผ้าเช็ดหน้าที่ผู้เป็นเจ้าของเดิมไม่ต้องการไว้ในอกเสื้อเจ้าเมืองวัยกลางคนเมื่อเห็นการทำงานของกังหันนํ้าดวงตาของเขาก็เปล่งประกายอย่างดีใจเร็วเท่าความคิดสองเท้าของเขากำลังจะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กแต่แล้วก็ถูกเหลียนเซียวมู่ตงมายืนขวางหน้าเสียก่อน“ท่านใจเย็นลงก่อนเถอะ เอาไว้ให้บ้านเมืองสงบมากกว่านี้สิ่งที่คิดอยู่ในใจจะทำก็ยังไม่สาย หากมีคนรู้มากขึ้นข้าเกรงว่านางจะไม่ปลอดภัยท่านก็รู้ว่าเพราะอะไร” เด็กชายผู้ที่มีตำแหน่งสูงศักดิ์กว่ากล่าวเตือน “ขอรับ”ทางด้านหนิงอัน “เอาละในเมื่อวันนี้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีถ้าอย่างนั้นพวกเราควรฉลอง และก็พอดีเช่นกันที่สุรา177
เยียจือของข้ายังมีเหลือข้าจะนำมาให้พวกท่านได้ลิ้มลองกินกับหม้อไฟรสฮวาเจียว” จบคำประกาศของคนตัวเล็กเสียงเฮก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง สถานที่กินก็ยังคงเป็นใต้ต้นไม้ใหญ่กลางหมู่บ้านตามเดิม ส่วนเนื้อนั้นมีมากมายเนื่องจากในทุกวันของช่วงเช้ามืดสัตว์ทั้งห้าก็พากันแบกเนื้อลงมาจากภูเขาทุกวันจนครอบครัวหยูเริ่มชินที่จะตื่นขึ้นมารอการมาของพวกมัน ยกเว้นอันอันที่ยังหลับใต้ผ้าห่มอุ่นชาวบ้านเมื่อได้รู้ว่าเนื้อที่ได้กินมาจากไหนก็พากันเ
