อาอกเอาใจทั้งอาบนํ้า แปรงขนเกาคางให้สัตว์ทั้งห้าประหนึ่งว่าเจ้าพวกนี้เป็นราชาทีเดียวหม้อไฟรสชาติเผ็ดร้อนจนปลายลิ้นชา ต่างเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนจนพวกเขาคิดว่าจะต้องไปหาซื้อฮวาเจียวมาไว้ติดบ้านบ้างแล้วทว่าดูเหมือนจะสายไปเมื่อได้ยินคำพูดของผู้ที่พวกเขาต่างพากันยกย่องให้เป็นปราชญ์ตัวน้อยแห่งหมู่บ้านไหลชุน178
“ทุกท่านข่าวร้ายของเราก็คือฮวาเจียวที่พวกท่านกินอยู่ในตอนนี้ร้านค้าไม่ได้นำมาขายแล้ว ดังนั้นจงกินกันให้อร่อยและเต็มที่นะเจ้าคะ” อันอันพูดขึ้นเมื่อเห็นความพึงพอใจของทุกคนที่มีต่อรสชาติเผ็ดร้อนนี้เช่นตัวเอง“เสี่ยวอันอย่างนี้พวกเราจะทำอย่างไรล่ะ” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถามขึ้นสีหน้าแสดงความเสียดาย“ปลูกขึ้นมาเองเจ้าค่ะ ข้าได้แช่เมล็ดของมันไว้แล้ว แต่ว่าข้าไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลหรือไม่ดังนั้นคือต้องลอง”“หลานรักเจ้าพูดถูกแล้วมีเพียงทางเดียวคือเราต้องลองเรื่องที่ดินปู่ได้เตรียมให้เจ้าแล้วอยู่ห่างจากแปลงนาไม่ไกล” อานไท่รีบสนับสนุนคำพูดของหลานสาวดังนั้นด้วยคำพูดของเด็กหญิงผู้ที่พวกเขาเชื่อมั่นอย่างหมดใจ เช้ามืดวันต่อมาหลังจากที่ทุกคนจัดการงานส่วนตนเรียบร้อยชายหญิงรวมถึงผู้สูงวัยที่ยังพอมีกำลังต่างก็พากันมาช่วยแผ้วถางแปลงที่ดินที่ไม่ได้มีการเพาะปลูกมานานอย่างไม่ต้องรอให้ใครบอก179
และหลังจากหนิงอันจัดการงานของตนเรียบร้อยกำลังชวนคนในครอบครัวยกเว้นหยูเจียงที่ต้องไปทำงานมาถึงที่ดินคนบ้านหยูก็ต่างมีส
