ีประหลาดใจ “ท่านปู่ไท่ ท่านลุง ท่านอาขอบคุณที่มาช่วยนะเจ้าคะ”อันอันวิ่งไปขอบคุณพวกเขา “เจ้าจะสุภาพทำไมพวกเราสมควรทำอยู่แล้ว หลังจากที่พวกเราถางที่ดินเรียบร้อยเจ้าก็บอกมาได้เลยว่าจะให้ขุดหลุมแค่ไหน ปลูกสิ่งนั้นยังไง” อานไท่เป็นคนพูดแทนชาวบ้านที่ยืนยิ้มให้คนตัวเล็ก“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านรับค่าจ้างจากข้านะเจ้าคะไม่อย่างนั้นข้ารู้สึกไม่ดี” จบคำของอันอันพวกเขาก็มีสีหน้าแย่ลง“เสี่ยวอันเจ้าฟังนะ หากเจ้าจะให้เงินพวกเรา เจ้าก็จะต้องรับจากพวกเราด้วย เจ้าอย่าได้ทำหน้างุนงง ทุกวันนี้เราได้กินเนื้อนอนอุ่นก็มาจากสิ่งที่เจ้าทำให้ทั้งนั้นดังนั้นเจ้าอย่าได้พูดถึงเรื่องเงินอีก” ชายผู้เป็นอาวุโสคนหนึ่งพูดนํ้าเสียงของเขานั้นบ่งบอกถึงความจริงใจ“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ถ้าพวกท่านไม่รับเงินก็เปลี่ยนเป็นของอร่อย ๆ ดีหรือไม่รวมถึงสุราเลิศรสด้วย” จบคำนี้ของเด็กหญิง180
ทุกคนก็มีสีหน้าดีขึ้น “เอาตามที่เจ้าว่าเลย ไม่ว่าเจ้าทำอะไรก็อร่อย” ประโยคนี้ของผู้พูดต่างมีเสียงสนับสนุนมากมายเหตุการณ์ทุกอย่างต่างก็ตกอยู่ภายใต้สายตาของเหลียนเซียวมู่ตงที่ยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นความจริงใจของคนเหล่านี้ทำให้เขาไม่อยากจากที่นี่ไปแม้แต่น้อยทว่าเนื่องด้วยภาระและหน้าที่ของตนทำให้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ สองอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะครบสามเดือน “อันอัน”เด็กชายเรียกชื่อเด็กหญิงอย่างสนิทสนม“พี่ชายมีอะไร” อันอันละจากงานที่ตนทำหันมามองหน้าเขาอย่างสงสัย“
