เจ้าออกมาด้านนอกหน่อยข้าจะแนะนำสหายให้รู้จัก”จบคำของเจ้าตัว เด็กชายก็เดินออกมาโดยไม่รั้งรอคนตัวเล็ก
เขาผิวปากยาวหนึ่งครั้ง จากนั้นบนท้องฟ้าเบื้องบนก็ปรากฏเงาร่างของสัตว์ปีกสีขาวตัวใหญ่บินวนไปมาสามรอบคล้ายกับว่าดีใจ181
เมื่อเหลียนเซียวมู่ตงสวมปลอกแขนเรียบร้อยเจ้าตัวก็ยื่นแขนข้างนั้นออกไปด้านหน้าเล็กน้อย สัตว์ตัวใหญ่นั้นก็บินตํ่าลงมากระทั่งเกาะแขนของเขาอย่างเชื่อฟัง
อันอันมองภาพนกอินทรียักษ์สีขาวสวยงามดวงตาคมดุอย่างหลงใหล ‘เฮยเฮยเจ้าสื่อสารกับมันได้หรือไม่’ เมื่อได้ยินคำถามของคู่พันธะเต่าตัวน้อยก็กลอกตามองบน ‘ข้าสื่อสารกับสัตว์ทุกชนิดได้หมดนั่นแหละ’
นกตัวนั้นมองนายของมันก่อนที่จะหันหัวเล็ก ๆ มาทางเด็กหญิงผู้ที่มีกลิ่นหอมจากสมุนไพรและสิ่งพิเศษบางอย่างทำให้มันอยากเข้าใกล้แต่เจ้าตัวก็ไม่กล้าด้วยกลัวว่าจะทำให้เด็กหญิงบาดเจ็บจากกรงเล็บของตน
“ข้าชื่ออันอัน เจ้าชื่ออะไร” หนิงอันเลือกเป็นฝ่ายพูดกับมันก่อน เหลียนเซียวมู่ตงกำลังจะตอบว่านกของตนชื่ออะไร
นกที่เกาะอยู่บนแขนของเขาก็ส่งเสียงออกมาอย่างดีใจซึ่งผิดวิสัยของมัน “ไป๋ไป๋อย่างนั้นหรือ ช่างสมกับตัวเจ้า” อันอันพูดขึ้นจากการแปลของเต่าตัวเล็ก182
นกตัวใหญ่กับเด็กหญิงสนทนากันอีกเล็กน้อยหนิงอันจึงได้หาถ้วยมาใส่นํ้าตกสวรรค์ให้นกผู้มีเจ้าของได้กิน
“มันจะยังฟังข้าอยู่ไหม” เหลียนเซียวมู่ตงถามขึ้นอย่างนึกสนุกเนื่องจากเขาคิดว่านํ้าที่คนตัวเล็กให้น่าจะมี
