ของข้าที่ได้รับความทุกข์ยากมามากก็เลยประทานพรให้ลูกคนนี้มาก็เป็นได้นะขอรับ”“ข้าก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ แม้แต่วิธีผันนํ้าจากลำธารนางก็ยังคิดออกมาได้โชคดีเหลือเกินที่ข้าตัดสินใจมาเยือนที่นี่ไม่อย่างนั้นคงจะพลาดสิ่งดี ๆ หลายอย่างข้าชักอยากรู้แล้วสิว่าในอนาคตเด็กคนนี้จะมีวิธีอะไรมาทำให้ผู้คนแตกตื่นอื่น” จบคำของตน ชายชราก็ยกจอกเหล้าเยียจือในมือกระดกเข้าปาก
ทางด้านหนิงอันเมื่อนางพูดจบก็เกิดความเงียบจากฝูงชนอยู่ชั่วครู่จากนั้นอานไท่จึงมีปฏิกิริยาเป็นคนแรก
“ทุกคนยินดีที่จะทำกังหันนํ้าที่ว่านี้หรือไม่” จบคำของเขาชาวบ้านก็พากันเห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์
“ขอบคุณที่ทุกท่านเชื่อข้านะเจ้าคะ แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าสำเร็จหรือไม่ก็ตาม” หนิงอันโค้งตัวเล็ก ๆ ของตนต่อหน้าของพวกเขาแต่แล้วนางก็ตกใจที่ทุกคนต่างพากันค้อมตัวมาทางนาง167
“เสี่ยวอันอัน เป็นพวกเราต่างหากที่ต้องขอบใจเจ้า หากว่าไม่มีเจ้าพวกเราคงไม่มีวันนี้ดังนั้นเจ้าอย่าได้สุภาพกับพวกเราเช่นนี้เลย” จบคำของชายชราผู้อาวุโสคนหนึ่งในหมู่บ้าน
พวกเขาทุกคนต่างก็พากันกล่าวขอบคุณเด็กหญิงออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องอายุ
การกระทำอันแสนจริงจังและบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงมองเด็กน้อยผู้ที่พ่วงตำแหน่งหมอของตนด้วยสายตาพินิจมากขึ้น
และหลังจากทุกคนแยกย้ายกันกลับเรือน เด็กชายก็เขียนจดหมายส่งไปให้พี่ชาย ‘ข้าหวังเหลือเกินว่าท่านจะเป็นผู้ปกครองที่ดีแล
