กย้ายไปทำงานของตนต่อไปหนิงอันกับพี่ชายทั้งสองก็เตรียมตัวจะลงไปร่วมสนุกกับเด็กคนอื่น149
ๆ แต่เมื่อคนตัวเล็กหันมามองคนป่วยที่ตนรักษา เจ้าตัวก็ฉวยข้อมือของเขาให้ลงไปด้วยกัน
“จะ…เจ้า” คนร่างสูงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกอันอันเอ่ยขัดขึ้น“มาด้วยกันก็ช่วยกันซิเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่ามื้อนี้อร่อยจนท่านไม่อาจลืม” หนิงอันยืดตัวขึ้นยกมือขึ้นตบอกของตัวเองดังปุปุ
“เจ้าคุยโวให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ เห็นแก่ที่เจ้ารักษาข้ามาอย่างดี คุณชายผู้นี้จะยอมช่วยเจ้าก็ได้” จบคำของเจ้าตัวเด็กชายก็เดินหันหลังให้กับคู่สนทนา
(เจ้าเด็กนี่ทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย) อันอันคิด ในขณะเดียวกันเจ้าตัวก็มองไปรอบ ๆ พร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดไปด้วย พลันสายตาก็มองไปยังชาวบ้านที่มีถังไม้เสียบไม้คานหาบนํ้าเดินกันจนตัวเอียง
‘เด็กน้อยเจ้าไม่เก็บตัวประหลาดนั่นหรือไงมัวแต่เหม่ออะไรอย่างนั้นหรือ’ คำถามของกุยเฮยทำให้หนิงอันก้มหน้ามองเต่าที่โผล่หัวออกมาจากอกเสื้อของตน150
‘เจ้านี่เห็นแก่กินเสียจริงข้ากำลังมองท่านลุง ท่านอาทั้งหลายหาบนํ้าอย่างไรเล่า ข้ากำลังคิดว่าหากมีเครื่องมือช่วยดึงนํ้าเข้านาได้ พวกเขาก็จะประหยัดแรงและเวลาได้เยอะทีเดียว’
‘มันมีวิธีแบบที่เจ้าว่าด้วยอย่างนั้นหรือ’ เต่าตัวน้อยย้อนถามสีหน้าฉงนสงสัย
‘ให้ข้านึกก่อนว่าพอจะมีวิธีไหนใช้ได้บ้าง’ อันอันพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวคิดว่าควรจะต้องเดินไปดูลำธารนํ้าเบื้องหน้าเร็วเท่าความคิดสองเท้าของเจ
