้าตัวกำลังจะปีนขึ้นเพื่อไปบนคันดิน “ตัวเล็กเจ้าจะอู้อย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงเดินมาหยุดอยู่ด้านข้างของอันอันพร้อมกับเอ่ยออกมา“จะใช่ที่ไหนละเจ้าคะ ข้ากำลังจะไปดูธารนํ้าต่างหาก”คำตอบของคนตัวเล็กทำให้สีหน้าของผู้ถามมีแต่ความไม่เข้าใจ“หากอยากรู้ก็ไปด้วยกันเถอะเจ้าคะ” อันอันกล่าวชวนโดยไม่คิดอธิบายอะไรเพิ่มดังนั้นสองเท้าของเด็กต่างวัยก็พากันเดินสวนกับผู้ที่หาบนํ้า “เสี่ยวอันเจ้าจะไปไหน” หรานต้าผู้ที่กำลังเดินมาเห็นถามขึ้น151
“ท่านลุงหรานข้ากำลังจะเดินไปดูนํ้าในลำธารเจ้าค่ะ”จบคำของเจ้าตัว หรานต้าก็รู้สึกเป็นห่วงเนื่องจากนํ้าในลำธารเวลานี้ค่อนข้างมากอีกทั้งยังไหลแรงขึ้นด้วย“เจ้าอย่าไปเลยนํ้ามันเยอะ ลุงกลัวเจ้าจะตกนํ้า” คำเตือนจากผู้สูงวัยกว่า ทำให้เด็กทั้งสองคนมองหน้ากันอยู่ชั่วครู่อย่างเข้าใจความหวังดีนี้ “ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าแค่อยากไปดูก็เพราะอยากคิดหาวิธีช่วยพวกท่านไม่ต้องให้เนื่อยแรงหาบนํ้า”จบคำพูดนี้ดวงตาของหรานต้ารวมถึงผู้ที่เดินมาได้ยินก็มองใบหน้าน้อยของหนิงอันดวงตาเปล่งประกาย “อันอันลุงจะพาเจ้าไปเองแต่รออยู่ตรงนี้ก่อนนะขอให้ลุงไปเทนํ้าสองถังนี้ก่อน”หรานต้าพูดจบ อันอันยังไม่ทันจะได้ตอบรับชายหนุ่มก็เดินอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าสิ่งที่ตนหาบอยู่นั้นไม่มีนํ้าหนัก ส่วนผู้ที่เดินตามหลังอีกคนก็พูดกับอันอันไม่ต่างจากหรานต้าเช่นกัน“อันอันรอลุงด้วยนะ ข้าจะพาเจ้าไปด้วย” จบคำ ชายคน
