อู้ไม่เรียนวันนี้อย่างนั้นหรือ” ฉู่เกอย้อนถามไม่ยื่นมือออกไปรับ“จะใช่ที่ไหนละเจ้าคะ ใครจะกล้าทำแบบนั้น เพียงแต่ศิษย์แค่อยากให้อาจารย์ปู่ใหญ่ได้ผ่อนคลายอีกอย่างข้าก็ท่องจำรวมถึงเรียนรู้เรื่องสมุนไพรไปหลายอย่างแล้วดังนั้นจึงเห็นควรตอบแทนท่านบ้าง” อันอันพลิกลิ้นอย่างรวดเร็ว132
“พูดเช่นนี้ค่อยน่าฟังหน่อย เอาละวันนี้ข้าจะให้เจ้าพักหนึ่งวันรีบ ๆ ไปจัดการเรื่องยาของเด็กนั่นซะ จากนั้นจะไปไหนก็ไปแต่ว่าอย่าไปทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ” อาจารย์พูดในระหว่างรับไหสุราจากผู้เป็นศิษย์แม้หนิงอันอยากจะแย้งแต่ก็นิ่งเงียบไว้ทำเป็นเพียงบ่นให้กุยเฮยฟังตามลำพัง ‘เฮยเฮยข้าดูเป็นอันธพาลน้อยหรือไง’ สีหน้าของเต่าตัวเล็ก ‘….’ เมื่อไม่ได้รับคำตอบหนิงอันก็เลิกสนใจเพราะเธอมีสิ่งอื่นให้ทำอีกตั้งหลายอย่างเสียงเคาะประตูหน้าห้องของผู้ป่วยดังขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินนำยาในถ้วยสีดำที่กำลังมีควันขาวลอยอ้อยอิ่งเข้าไปภายใน“พี่ชายมากินยาเจ้าค่ะ” เด็กหญิงพูดประโยคนี้ทุกวันเวลาเดิมมาตลอดครึ่งเดือนกว่า อย่างไม่เบื่อหน่ายเจ้าของห้องมองยาในถ้วยด้วยใบหน้าเฉยชา “ขอบใจเจ้า” จากนั้นเขาก็เป่ายาในถ้วยก่อนที่จะยกขึ้นดื่มความขมของยาไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีกแล้วเนื่องจากความชินต่อรสชาติของมัน และหลังจากวางยาในถ้วย133
ลงก็ยังเห็นหมอตัวเล็กยืนอยู่เหลียนเซียวมู่ตงจึงได้มองหน้าของนางด้วยความสงสัย“เจ้ามีอะไรอีกอย่างนั้นหรือปกติเห็นเอามาวางให้ข้า
