ข้าอยากดูสมองเล็ก ๆ ของเจ้ายิ่ง
หมีทั้งสามมีหรือจะกล้าขัดนายน้อยตัวเล็กอีกทั้งเวลาไปกับนายหญิงพวกมันก็มักจะได้เจอสิ่งแปลก ๆ ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย
ดังนั้นหนิงอันกับมู่ตานจึงได้ลงจากหลังของฉงฉงเพื่อมาขึ้นหลังของฉงซานส่วนหลังของฉงเหมาก็เป็นของอานเจิงกับยงฮ่าวที่ลงจากหลังของเจ้าลายปู่กับหลานแซ่ซุยก็ไปนั่งหลังของฉงฉง สำหรับฉู่เกอเจ้าตัวก็เดินไปขึ้นหลังของฉงต้าเจ้าประจำการเดินทางไปยังพื้นที่ของหนิงอันจึงเริ่มขึ้นการเดินทางครั้งนี้ หนิงอันกับคนในคณะไม่ได้เร่งรีบเหมือนครั้งแรกพวกเขาจึงมองทัศนียภาพรอบด้านได้มากขึ้น“ต้นเดือนหน้าข้าก็จะมาเก็บผลบ๊วยได้แล้วสินะ ท่านอาจารย์ปีใหม่หน้าท่านจะได้ลิ้มลองเหล้าบ๊วยรสชาติดีจากข้า97
แล้วละเจ้าคะ” หนิงอันพูดขึ้นในระหว่างที่สัตว์ทั้งห้าเดินผ่านดงบ๊วยที่กำลังออกดอกพร้อมจะผลิบานเตรียมรับฤดูใบไม้ผลิ“เด็กน้อยบ๊วยสามารถนำมาทำเป็นเหล้าได้ด้วยอย่างนั้นหรือ” เด็กชายวัยสิบปีผู้มาใหม่ถามขึ้นอย่างแปลกใจ“ได้สิเจ้าค่ะ ไม่เพียงแต่บ๊วยเท่านั้นแม้แต่สิ่งที่ข้าจะพาท่านไปเห็นก็สามารถนำมาทำเหล้าได้เหมือนกันอีกทั้งข้ายังลองทำมันไปแล้วด้วย” คำตอบอันคล้ายปริศนาจากอันอันนำพาความฉงนมาให้เหลียนเซียวมู่ตงมากยิ่งขึ้น“เจ้ายังไม่ต้องถามหรอกเอาไว้เจ้าเห็นต้นที่ว่านั้นก่อนรับรองว่าต้องแปลกใจ” ฉู่เกอรีบหยุดความขี้สงสัยของคนป่วยกระทั่งหมีกับเสือพากลุ่มคนที่อยู่บนหลังมาถึงชายหาดสีทอง เด
