ม่ที่จะมีคนมาท่องเที่ยว” คำถามนี้ทำให้เด็กชายมองคู่สนทนาด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง
“ที่เจ้าถามเช่นนี้เป็นเพราะกังวลเรื่องการเดินทางอย่างนั้นหรือ ข้าจะบอกเจ้าให้นะเด็กน้อย แผ่นดินแห่งนี้ไม่ได้ขาดแคลนคนมีเงินสถานที่หย่อนใจให้ความสนุกเองก็ยังมีไม่มากข้าจะบอกความลับให้ส่วนใหญ่คนเหล่านั้นมักจะละลายเงินไปตามบ่อนสุนัข หากเป็นฤดูร้อนพวกเขาก็มักจะหลบร้อนเดินไปทางเหนือ หรือไม่หากใครมีบ้านอยู่ชนบทก็จะกลับไปที่นั่น เจ้าลองคิดดูสิว่าหากเมืองนี้มีสถานที่สวยงามแปลกตาเจ้าคิดว่าจะเรียกเม็ดเงินจากพวกเขาได้หรือไม่ กระนั้นเจ้าก็จะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความวุ่นวายด้วยเมื่อมีคน100
มาก ปัญหาก็มักจะมีตามมาเสมอ” คำพูดยืดยาวออกมาจากริมฝีปากได้รูปของเด็กชายทำให้หนิงอันครุ่นคิดอย่างหนักใจ
“ท่านพูดถูกเอาเป็นว่าข้าจะต้องไปหาสถานที่ส่วนอื่นที่เชื่อมกับทะเลแล้วลองดูอีกทีว่าแผนการท่องเที่ยวจะเป็นไปได้มากเพียงใด” หนิงอันตอบรับอย่างเชื่อฟัง
“เมืองแห่งนี้ในอนาคตท่านเจ้าเมืองจะพัฒนาให้เป็นเมืองท่าเรือไม่ใช่หรือเหตุใดเจ้าไม่ลองมองหาแถบนั้นเล่าส่วนทางนี้ก็ให้เป็นสถานที่ส่วนตัวสำหรับคนสนิทก็พอ” คำพูดนี้ได้จุดประกายความคิดให้หนิงอันขึ้นอีกครั้ง
“พี่ชายท่านฉลาดมาก ข้าจะทำตามที่ท่านเสนอมา” หนิงอันส่งยิ้มกว้างจนดวงตาเป็นพระจันทร์เสี้ยวให้กับเขา
“เสี่ยวอันข้าไม่ได้ฉลาดมากเลยหากเทียบกับเจ้า” หนิงอันมองใบหน้าขาวซีดขอ
