วเตือน
อันอันจึงได้รีบวิ่งมารวมกลุ่มกับพี่ ๆ อย่างรีบร้อน มู่ตงทำเพียงปรายตามองคนตัวเล็กที่มีใบหน้ากลมแดงก่อนที่เขาจะมองเมินไปทางอื่น
และตามมาด้วยเสียงแหบพร่าของชายชราร้องเรียก “เจ้าเข้ามาได้แล้ว มาแช่นํ้ายาถอนพิษอ่างนี้ก่อนและหลังจากศิษย์70
น้อยของข้ามาค่อยว่ากัน” คำพูดของหมอชรานำพาความสงสัยมาให้คนป่วยค่อนข้างมากทีเดียว
“ท่านหมอหมายความว่ายังไงหรือขอรับ” เด็กชายย้อนถาม ผู้ถูกถามถอนหายใจทว่าเขาก็ตอบอย่างไม่ปิดบัง“พิษของเจ้านั้น บอกตามตรงหากไม่ใช่ศิษย์ของข้าก็เกรงว่าคงจะไม่มีใครรักษาได้อีก”
คำตอบนี้ทำให้ใบหน้าของเด็กชายฉายแววสงสัยมากยิ่งขึ้น ทว่าเขาก็ยังไม่ได้เอ่ยปากถาม (เอาเถอะอีกไม่นานเดี๋ยวก็คงรู้คำตอบเอง) เขาคิดในระหว่างนั้นก็ถอดเสื้อของตนไปด้วย
ภายใต้อาภรณ์ของเจ้าตัวมีเส้นโปดปูนเต็มไปทั่วทั้งแผ่นหลังรวมถึงด้านหน้าซึ่งผิดกับใบหน้าอันหมดจดของตนยิ่ง
เหลียนเซียวมู่ตงก้มมองสภาพของตนด้วยดวงตาแห่งความเฉยชา ในครั้งแรกยอมรับว่าค่อนข้างตกใจที่เห็นร่างกายอันน่าเกลียดของตัวเองกระนั้นพอนานวันมันก็เริ่มชิน
ความอุ่นของนํ้าที่ผสมตัวยาสมุนไพรหาได้ทำให้เขาสบายไม่ เนื่องจากในบัดนี้เด็กชายผู้มีอายุเพียงสิบปีกำลังแม้มริม71
ฝีปากของตนแน่นเพื่ออดทนกับความเจ็บปวดที่ได้รับเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ตัดกับอากาศเย็นของช่วงฤดูใบไม้ผลิ ด้านนอกฉู่เกอผู้กำลังตากยาอดสะท้านใจกับเด็กผู้นั้นไม่ได้ “มีความอ
