อนแล้วล่ะ” ยงเผยพูดขึ้นสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นตามที่พูด“มันก็จริงหากเป็นคนอื่นแผ่นดินคงจะลุกเป็นไฟ เอาเถอะเอาตามที่เจ้าว่า เอาไว้วันพรุ่งข้าค่อยเรียกนางมาพูดถึงเรื่อง45
นี้ตอนนี้พวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ” ซุยเจิ้นเผิงเป็นคนปิดประชุมทางด้านหนิงอันผู้ไม่รับรู้เรื่องในสิ่งที่อาจารย์ทั้งสามสนทนากันในตอนนี้กำลังบอกกล่าวเรื่องเกลือกับพ่อของตนนํ้าเสียงเป็นงานเป็นการทำให้หยูเจียงนั่งฟังลูกสาวนิ่งโดยไม่โต้แย้ง“ลูกรักเจ้าบอกว่าต้องการให้พ่อซื้อร้านค้าในเมืองรวมถึงที่ดินบริเวณท่าเรือที่ทางการเปิดขายอย่างนั้นหรือเจ้าต้องการสิ่งเหล่านี้มากมายไปทำไมกันไหนจะที่ดินบนภูเขาอีก” คำถามของผู้เป็นพ่อทำให้หนิงอันมองใบหน้าของเขาสีหน้าแสดงความจริงจัง“ท่านพ่อฟังข้านะเจ้าคะ ที่ดินซื้อไว้รับรองไม่มีทางขาดทุนเนื่องจากอีกหน่อยเมืองนี้จะมีผู้คนเข้ามามากขึ้นเมื่อถึงตอนนั้นเราจะขายต่อหรือปล่อยเช่าก็ย่อมได้เพราะราคาของมันจะสูงมากกว่าตอนนี้อย่างแน่นอน46
ถึงตอนนั้นพวกเราทำแค่เก็บค่าเช่ากินก็อยู่ได้อย่างสบายแล้วท่านว่าไม่ดีหรอกหรือ” หยูเจียงรู้สึกทึ่งในความคิดของบุตรสาวจึงได้พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
การสนทนาระหว่างพ่อกับลูกสาวใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามกระทั่งคนตัวเล็กอ้าปากหาว“พ่อจะพาเจ้าไปนอนวันพรุ่งเจ้าจะต้องเข้าเมืองกับพ่อด้วยไม่ใช่หรือรีบนอนเถอะ” หยูเจียงเดินมาอุ้มร่างเล็กจ้อยของบุตรตัวน้อยที่กำลังจะ
