โงนเงน
เช้าวันต่อมาหนิงอันตื่นแต่เช้าเวลาเดิมก่อนที่จะวิ่งไปหาอาจารย์ที่เรือนอยู่ห่างกันไม่ไกล“อาจารย์วันนี้ข้าขอตัวเข้าเมืองกับบิดานะเจ้าคะเอาไว้วันพรุ่งข้าจะมาฝึกกับท่าน” เจ้าตัวน้อยพูดขึ้นอย่างเบิกบาน
“ย่อมได้แต่เจ้าต้องฝึกเป็นสองเท่า” จบคำของยงเผยหนิงอันหน้าควํ่าลงทันตา “เจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยรับปากท่ามกลางสายตาที่มองมาของพี่ชายอีกสามคนและมู่ตาน47
ยงเผยคล้ายจะรู้ว่าศิษย์พวกนี้คิดอะไรเขาจึงได้รีบพูดดักทางเอาไว้ “พวกเจ้าไปวิ่งได้แล้ว อย่าหาเรื่องอู้เชียว” จบคำของผู้เป็นอาจารย์พวกเขาก็พากันออกวิ่งทันที
ในยามนี้หนิงอันได้มานั่งอยู่ต่อหน้าหานกวงฮุ่ยภายในห้องทำงานของเจ้าตัว “อันอันเจ้ามาหาลุงมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” ชายวัยกลางเอ่ยถามเด็กหญิงตัวน้อยเข้าเรื่องอย่างเอ็นดู
“ข้าจะมาบอกท่านลุงเรื่องเกลือเจ้าค่ะ ตอนนี้มีมากพอจะให้ท่านลุงนำไปขายได้แล้วไม่ทราบว่าท่านลุงจะให้ราคายังไง” อันอันเข้าสู่โหมดจริงจังทำให้ผู้ใหญ่ในห้องทั้งสามรวมถึงพ่อของตนมีสีหน้าเคร่งขรึมตามไปด้วย
“ข้าจะให้เจ้าจินละห้าสิบตำลึงเงินเจ้าพอใจหรือไม่” หานจินกวงเปิดปากของตนพูดขึ้นก่อนหนิงอันเบิกตากว้างคิดคำนวณในใจ(ห้าสิบตำลึงเงินต่อหนึ่งจินในตอนนี้เกลือที่ได้อยู่ราว ๆ สองร้อยจิน ข้าก็จะได้เงินหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน โฮ๊ะ ๆ ไม่รวยชาตินี้จะรวยชาติไหน)48
ความเงียบของเด็กหญิงทำให้คนทั้งห้องไม่กล้าหายใจแรง กระทั่งในที่สุดเจ้าตั
