วน้อยก็เปิดปากของตน “ข้าตกลงเจ้าค่ะ”หานกวงฮุยผ่อนลมหายใจออกมา“เจ้าแน่ใจนะ ข้ายังกลัวว่าราคามันจะตํ่าไปด้วยซํ้าแต่ที่ข้าเสนอราคาเช่นนี้ก็เพื่อต้องการให้ชาวบ้านทุกคนสามารถซื้อมันได้ในราคาที่ถูกลง” คำพูดของเจ้าเมืองทำให้หนิงอันมากเขาด้วยสายตาแห่งความชื่นชมเช่นเดียวกับกุยเฮยที่เอ่ยออกมาอย่างพอใจ ‘เด็กน้อยเขาเป็นผู้นำที่ดี’ ‘นั่นสิสมแล้วที่ข้าเขียนขึ้นมาให้เขาเป็นคนดี’ คำพูดนี้ทำให้เต่าตัวเล็กไม่เข้าใจจึงอยากจะเอ่ยถามแต่ว่า“อันอันสัญญานี้เจ้าพอใจหรือไม่” หานกวงฮุยเป็นผู้ร่างสัญญาออกมาหลังจากเป่าหมึกจนแห้งเขาก็ส่งให้เด็กหญิงอ่านทันทีท่าทางของคนตัวเล็กที่กำลังอ่านทุกตัวอักษรทำให้ผู้ใหญ่ภายในห้องพากันยกยิ้มเอ็นดู49
แก้มป่องแดงระเรื่อจากอากาศเย็นของเด็กตัวน้อยทำให้พวกเขาอดนึกถึงซาลาเปาไม่ได้จึงอยากจะลองกัดแก้มของคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยวกระนั้นก็ทำได้เพียงแค่คิดและเมื่อสายตาของคนตัวเล็กกำลังจะแหงนหน้าขึ้นจากกระดาษพวกเขาก็แสร้งมองเมินไปทางอื่น“ตกลงตามนี้เจ้าค่ะให้ท่านพ่อลงนามแทนข้าได้เลย”หนิงอันยื่นกระดาษในมือส่งไปให้หยูเจียง ก่อนที่เขาจะอ่านทุกตัวอักษรเช่นกัน หลังจากนั้นการลงนามซื้อขายก็เสร็จสิ้น เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่จบเรื่องเนื่องจากเธอยังไม่ได้เจรจาเรื่องร้านค้ากับที่ดินบนภูเขา“ท่านลุงหานเจ้าคะ ข้าอยากได้ร้านค้าและที่ดินบนภูเขาทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านซานไห่ไม่ทราบว่าจะต้องทำอย่างไร”หานกวงฮุย
