แทบอยากจะพ่นนํ้าชาด้วยความตกใจกระนั้นเจ้าตัวจึงได้กลืนลงไปเสียก่อนจึงไม่ทำให้ตนเสียหน้า “อันอันเรื่องร้านค้าไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่เรื่องที่ดินบนภูเขาเจ้าจะเอาไปทำไมอย่างนั้นหรือ”50
“ข้าอยากได้ไปปลูกไม้ผลเจ้าค่ะ และทำนาเกลือเนื่องจากที่ดินตรงนั้นสุดทางลงเป็นชายหาดติดกับทะเลอีกทั้งยังเป็นบริเวณที่ไม่มีใครรู้เห็น สำหรับเรื่องการขนส่งข้าจะใช้เรือแทน” คำตอบอันฉะฉานของเจ้าตัวทำให้คนภายในห้องพากันตกใจอีกครั้งหานกวงฮุยหันหน้ามามองหยูเจียงสายตามีคำถาม ผู้ถูกจ้องมองจึงได้ส่ายหน้าปฏิเสธ “เป็นความคิดของนางหาใช่ของข้า” คำตอบของเขาทำให้ชายวัยกลางคนหันมามองใบหน้าเล็กของเด็กหญิงอีกครั้ง“หากเจ้าอยากได้ข้าจะออกหนังสือกรรมสิทธิ์ให้กับครอบครัวของเจ้าเนื่องจากที่ดินบนภูเขานั้นไม่ได้เป็นของใครดังนั้นเจ้าไม่ต้องจ่าย เพียงแต่เรื่องเกลือ” คำพูดของเจ้าเมืองมีหรือที่หนิงอันจะไม่เข้าใจ“ท่านลุงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ เกลือข้าจะขายให้ท่านตามเดิม” คำพูดอันแสนฉลาดนี้ทำให้หานกวงฮุยยกยิ้มอย่างพอใจ51
เมื่อการค้าเรื่องเกลือกับซื้อร้านค้าเป็นไปด้วยความราบรื่น หนิงอันก็เดินทางมาเจรจาการค้าเรื่องนํ้าผึ้งต่อซึ่งนํ้าผึ้งในรอบนี้นางได้ราคาเพิ่มมาอีกเท่าตัว จนกุยเฮยอดที่จะสัพยอกสหายตัวน้อยไม่ได้‘ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะเจ้า’ อันอันจึงได้พยักหน้ายอมรับ ‘ก็คนมีความสุขอะนะ จะให้ร้องไห้หรือ’ คำพูดนี้แทบอยากจะทำให้เต่าตัวเล็กขบหัวของเด็
