สักครู่ได้ยินฝูงผึ้งมาใหม่พูดว่านํ้าในบ่ออร่อยกว่านํ้าหวานของดอกไม้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ย้ายมาเสียอีกโดยมีผึ้งอีกตัวหนึ่งเห็นด้วยโดยที่เจ้าตัวนั้นพูดว่าต้องเรื่องนี้ต้องขอบใจหมีดำตัวใหญ่ตาบอดผู้นั้นที่มักจะอาละวาดทำให้พวกมันพากันย้ายหนีมาเพราะรำคาญเสียงของมันซึ่งฉงต้าคิดว่าหมีตัวที่ว่าน่าจะเป็นสามีของตนที่หายไป’ จบคำของกุยเฮยหมีตัวใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นเดินสี่ขาอย่างงุ่นง่าน
“ฉงต้าเจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าขอไปถามผึ้งพวกนั้นให้ชัดเจนก่อนจากนั้นรอโอกาสเหมาะพวกเราก็ไปตามหาพ่อของลูก
21 1 จั้งเท่ากับ 10ฉื่อคือ2.5เมตร597
เจ้ากัน” หนิงอันกล่าวเสียงอ่อนพลางยกมือน้อยลูบหัวของแม่หมีเพื่อหวังปลอบประโลมซึ่งการกระทำรวมถึงคำพูดของคนตัวเล็กทำให้อาจารย์เฒ่าโพล่งออกมา
“ศิษย์รักเจ้าคุยกับมันรู้เรื่อง” อาจารย์เฒ่าแทบไม่อยากเชื่อหู เนื่องจากเขาเพียงคิดว่าศิษย์ของตนเพียงพูดกับมันไปอย่างนั้นแต่หลังจากได้ยินการสนทนาอันเป็นเรื่องเป็นราวเขาก็ต้องมองนางใหม่อีกครั้ง
“เอ่อท่านอาจารย์ใจเย็น ๆ นะเจ้าคะหากท่านเกิดเป็นอะไรขึ้นมาข้าเกรงว่าจะรับผิดชอบไม่ไหว” คำพูดของศิษย์ตัวน้อยทำให้เส้นเลือดข้างขมับของเขาปูดโปนเต้นตุบ ๆ
“ข้ายังไหว เจ้าเลิกคิดว่าข้าแก่ซะที แม้ข้าจะอายุไม่น้อยแต่เรี่ยวแรงก็ยังมีอยู่มาก อีกทั้งยังสามารถแบกเจ้าขึ้นหลังได้สบายด้วย” คำพูดของชายชราทำให้หนิงอันห่อปากมองประเมินเขาไม่อยากเชื่อสายตา
“อย่าแบกข้าเลย
