เจ้าค่ะ ข้าเกรงใจ” คำพูดนี้ทำให้เกิดการโต้แย้งของศิษย์กับอาจารย์ขึ้นอีกครั้งทำให้ฝูงผึ้งที่กำลังจะบอก598
เรื่องที่ได้ยินจากการสนทนาระหว่างหมีกับเจ้านายจำต้องหุบปากลงชั่วคราว
ฉู่เกอหน้าดำหน้าแดงพูดปนหอบเมื่อไม่สามารถเอาชนะความเจ้าเล่ห์ของศิษย์ตัวน้อยจำต้องยกธงขาวเป็นฝ่ายยอมแพ้อันอันจึงได้ยื่นถุงหนังบรรจุนํ้าออกไปให้ชายชราดื่มอย่างหวังดี
“อาจารย์ปู่ท่านดื่มนํ้าก่อนเถอะ เป็นศิษย์ไม่ดีเอง” หยูหนิงอันเองก็ยอมอ่อนข้อลงเช่นกัน
ดังนั้นศิษย์กับอาจารย์จึงได้กลับมาสู่การปรองดองตามเดิม ที่จริงคนทั้งสองหาได้โกรธเคืองต่อกันจริงไม่พวกเขาเพียงแค่สนุกที่ได้ต่อเถียงกันก็เท่านั้นโดยเฉพาะอาจารย์เฒ่าที่อยู่อย่างเงียบเหงามาเนิ่นนาน
บรรยากาศของคนทั้งคู่เริ่มผ่อนคลายลงฝูงผึ้งมาใหม่ก็ได้ผลักตัวแทนของกลุ่มออกมา “เจ้าไป” สหายผึ้งพูดกับเพื่อนที่อยู่นำหน้าของพวกตน599
“ก็ได้”ผึ้งน้อยตัวจิ๋วคอตกอย่างจำยอม “นายน้อย” ผึ้งตัวนั้นบินมาอยู่หน้าของอันอันเรียกเด็กหญิงอย่างสุภาพ “หืม?”หนิงอันมองผึ้งตัวจิ๋วครางในลำคอ
‘หมีตัวนั้นอยู่ทางป่าทางด้านตะวันออกห่างจากนี้ไปไกลพอสมควรทิศทางนั้นมีเจ้าลายตัวใหญ่ ข้าเกรงว่าท่านอาจจะเกิดอันตรายได้ยังไงหากจะไปก็ระวังตัวด้วย’ จบคำพูดของกุยเฮยที่แปลให้คู่หูฟัง
ผึ้งน้อยก็บินขึ้นไปรวมกลุ่มกับสหายของตน อันอันมีสีหน้าครุ่นคิด ‘กุยเฮยเจ้าลายที่ว่านี่หมายถึงเสือใช่หรือไม่’ หนิงอันแม้จะมั่นใจเต
