็มสิบส่วนกระนั้นนางก็ยังถามออกไป
‘มีความไปได้มากทีเดียวและไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อหมีบาดเจ็บด้วยก็ได้เจ้าจะเอายังไง’ เต่าน้อยพูดอย่างเห็นพ้องก่อนย้อนถาม
‘นํ้าตกของเจ้ามีฤทธิ์กำราบมันไม่ใช่หรือข้าไม่กลัวหรอกไม่แน่เราอาจจะได้องครักษ์พิทักษ์หมู่บ้านเพิ่มก็ได้แต่การเดินทางในครั้งนี้จำต้องชวนอาจารย์ไปด้วยรวมถึงต้องขออนุญาตท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่าของข้า ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่า600
ความซวยจะมาเยือน’ หนิงอันหาได้เกรงอันตรายจากสัตว์ร้ายแต่เป็นห่วงความรู้สึกของคนในครอบครัวมากกว่า
‘เจ้าว่ายังไงข้าก็ว่าตามนั้น’ เต่าน้อยผู้ไม่เคยค้านกล่าวอย่างเห็นพ้อง
ฉู่เกอมองใบหน้าของศิษย์ตัวน้อยก็ให้เกิดความรู้สึกไม่วางใจอย่างประหลาดก่อนที่เขาจะเปิดปากของตนออกไปก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉงซานนำรังผึ้งมาให้เขาอย่างใจดี
ชายชรามองรังผึ้งขนาดกำลังกินสีหน้าประหวั่นเพราะกลัวว่าผึ้งทั้งฝูงจะไม่พอใจและมารุมทึ้งตนแต่เมื่อเห็นว่าผึ้งพวกนั้นไม่มีตัวไหนบินมาเฉียดเขากับหมีตัวน้อยลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาเพื่อคลายความอึดอัด
ฉงซานยังคงยื่นกิ่งที่มีรังผึ้งให้เขาพร้อมกับใบหน้าไร้เดียงสาอันเชิญชวน “อาจารย์ปู่ ฉงซานนำมาให้ท่านนะเจ้าคะรับไว้เถอะ” หนิงอันพูดเสียงกลั้วหัวเราะ601
“ขะ…ขอบใจเจ้า” ฉู่เกอจำต้องยื่นมือไปรับกิ่งไม้อย่างสั่นเทา กระนั้นฉงซานก็ยังไม่พอใจเพราะเจ้าตัวอยากให้ชายชราได้กินของดีของมันจึงได้คะยั้นคะยอต่อ“กินเถอะเจ
