้าค่ะ” สิ้นคำของศิษย์ตัวน้อยชายชราก็หลับตาเพื่อกินรังผึ้งทันทีสาเหตุที่เขากระทำเช่นนี้เพราะคิดว่ารสชาติของมันจะต้องเปรี้ยวหรือไม่ก็แย่มากเป็นแน่แต่แล้วดวงตาสีเทาก็เบิกโพลงมองรังผึ้งในมืออย่างเหลือเชื่อ “หวานอร่อย” รสชาติของมันผิดจากที่เขาเคยกินโดยสิ้นเชิงฉงซานยืดตัวแสยะยิ้มทำให้มันดูน่าสยองมากกว่าน่ารักด้วยความภูมิใจโดยไม่ดูเลยว่าแม่ของตนนั้นมองมันแบบไหน“เจ้าลูกโง่นี่ข้าจะทำยังไงกับเจ้าดี” ฉงต้าพึมพำอย่างไม่พอใจเมื่อเจ้าตัวคลายความกังวลเรื่องสามีลงอารมณ์ก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ มันจึงได้กลับมาเป็นแม่หมีผู้นิ่งสงบตามเดิม602
ปลายยามเซินทั้งศิษย์กับอาจารย์ปู่ก็พากันกลับออกมาจากป่าใหญ่โดยนั่งอยู่บนหลังของหมีใหญ่ตามเดิม แม้ว่าฉู่เกออยากจะปฏิเสธก็ตามและเมื่อพวกเขามาถึงโรงผลิตเกลือ ฉงซานก็วิ่งกลับไปทำหน้าที่ของตนดังเดิม หนิงอันกวาดตามองไปรอบโรงงานก็ไม่เห็นพี่ ๆ ของตนจึงได้เกิดความสงสัยขึ้น“พวกเขายังไม่กลับมาหรือเจ้าคะ” แม้คำถามจะไม่มีหัวมีหางอานชิงก็เข้าใจได้ว่าหลานสาวถามถึงใคร“กลับมาแล้วและก็ไปอีกแล้ว พวกเขาเดินไปพร้อมกับพ่อของเจ้านั่นแหละวันนี้พวกเขาตั้งใจจะไปให้ถึงต้นนํ้า” คำตอบของอานชิงทำให้หนิงอันพยักหน้าเข้าใจ“ท่านอาเจ้าคะ วันพรุ่งพวกท่านช่วยแบ่งคนไปเก็บรังผึ้งและขุดบ่อนํ้าเพิ่มอีกสามบ่อนะเจ้าคะ มีผึ้งฝูงใหม่มาเพิ่มข้าตั้งใจจะเลี้ยงพวกมันเอาไว้ด้วย” ถ้อยคำของเด็กหญิงไม่มีใครกล่าวค้าน60
