3
“ได้สิ” อานชิงตอบรับด้วยรอยยิ้ม การกระทำรวมถึงการยอมรับของชาวบ้านพวกนี้นำพาความฉงนมาให้ชายชราอีกครั้งทำให้เขาอดจะหรี่ตามองศิษย์ตัวน้อยมากขึ้นอีกครั้งไม่ได้“อาจารย์ปู่ท่านอยากไปดูกุ้งกับข้าหรือไม่เจ้าคะ” เมื่ออยู่ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ทำ ดังนั้นคนตัวเล็กจึงต้องหางานให้ตนเอง“ไปสิ” จบคำของเขา ทั้งศิษย์และอาจารย์ก็พากันบอกลาคนในโรงงานต้มเกลือโดยที่หนิงอันไม่ลืมกำชับหมีตัวใหญ่ให้คนงานได้ยินด้วย“ฉงต้าวันพรุ่งรบกวนเจ้าเอารังผึ้งไปส่งด้วยนะ ส่วนเรื่องของสามีเจ้าเอาไว้ข้าขอไปปรึกษากับอาจารย์ก่อนรับรองว่าไม่นานเกินรอเจ้าได้พบเขาแน่”ฉงต้าส่งเสียงงืดงาดออกมาอย่างคาดหวัง คล้อยหลังหนึ่งคนชรากับหนึ่งเด็กน้อยจากไป ชาวบ้านชายพวกนั้นก็มองไปทางฉงต้าเป็นตาเดียว“ดีใจด้วยนะ” ชายผู้อาบนํ้าประจำให้หมีตัวใหญ่พูดขึ้นสีหน้าแสดงความจริงใจ604
มิตรภาพระหว่างหมีดำกับมนุษย์กลุ่มนี้ยากที่ผู้อื่นจะเข้าใจเพราะหากไม่มีความคุ้มครองของหมีแม่ลูกพวกเขาคงถูกทั้งหมาป่าหรือหมูป่าลากไปเป็นอาหารนานแล้วอีกทั้งทุกวันนี้ลูกเมีย พ่อแม่ก็มีเนื้อกินไม่เคยขาด หากนับว่าครอบครัวหยูโดยเฉพาะเด็กหญิงตัวน้อยมีบุญคุณแล้วละก็ต้องนับหมีทั้งสามตัวรวมเข้าไปด้วย605
