ันอันอย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้นเจ้าหนีอะไร” ผู้เป็นเจ้าของเสื้อถามขึ้นอย่างตกใจ
เสียงของมันหึ่ง ๆ บินวนไปวนมาพร้อมกับส่งภาษาที่หนิงอันไม่สามารถเข้าใจได้ออกมาอย่างตื่นกลัว “กุยเฮยมันเป็น570
อะไร” ในขณะที่เด็กหญิงโหนเชือกข้ามกำแพงก็สื่อสารกับเต่าตัวน้อยไปด้วย
“มันบอกว่ามีคนคิดร้ายมันก็เลยขอหลบก่อน ต่อไปมันไม่กล้าลงจากเขาแล้ว มนุษย์ช่างน่ากลัว” เต่าน้อยแปลภาษาของมันออกมาอย่างละเอียด
“เอ๋! ใครกันจะกล้าคิดร้ายกับมัน เพราะทุกคนต่างก็รู้กันหมดว่าข้าเลี้ยงผึ้ง” ความสงสัยของเด็กหญิงยังไม่ทันได้เฉลยตัวของนางก็ชนเข้ากับกำแพงไม้เบื้องหน้าเข้าอย่างจัง
‘โอ๊ย! เจ็บ ๆ ฮือ ๆ กุยเฮยไยเจ้าไม่เตือนข้า’ หนิงอันนํ้าตาไหลอาบแก้มกล่าวตัดพ้อเต่าตัวน้อยในขณะเดียวกันก็เอามือลูบหัวตัวเองไปด้วย การกระทำของนางทำให้พี่ชายที่ฝึกอยู่ด้วยกันถึงกับตกใจ
“น้องเล็ก! เจ้าเป็นอย่างไรบ้างเจ็บตรงไหน ต้องไปหาหมอหรือไม่” เด็กชายหญิงทั้งห้าพากันรุมล้อมนางถามอย่างกังวล571
ยงเผยเองก็ตกใจมากเช่นกัน เพราะเขาไม่คิดว่าเด็กหญิงผู้ฉลาดมากเล่ห์จะประมาทมากถึงเพียงนี้
“เวลาฝึกหรือต่อสู้จริงหากเจ้าประมาทแบบนี้อีกอาจถึงตายได้เลยนะ มัวแต่เหม่ออะไรอยู่โชคดีนะที่วันนี้ปลอดภัย” ยงเผยบ่นเด็กหญิงยืดยาวในระหว่างตรวจร่างกายของนางเบื้องต้น
ส่วนกุยเฮยผู้ถูกกล่าวหาก็มีสีหน้าเสียใจ ‘เด็กน้อยข้าขอโทษ ข้าเองก็ไม่ทันได้ดูข้างหน้าให้เจ้าเช่นกัน’ นํ้าเสีย
